้าให้สิ้นซาก”หมอนี่เห็นทุกอย่างที่อยู่บนตัวของพวกเขาได้ขนาดนี้คงไม่ใช่บอสธรรมดาๆ แน่นอน สายตาของมันที่กำลังจ้องมองมาที่พวกเขาราวกับกำลังรอคอยให้พวกเขาทิ้งสมบัติและวิ่งหนีออกไปอย่างไรอย่างนั้นเยว่เอ๋อร์ก้าวเท้ามาด้านหน้าพลันยกมือขึ้นมาเล่นปลายผมของตัวเองแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ให้ทิ้งไปก็เสียดายแย่ คงต้องพึ่งพาการสังหารบอสแบบพวกแกนั่นแหละถึงจะประคับประคองชีวิตแบบนี้ไปได้เรื่อยๆ ฉันชอบฆ่าบอสแบบพวกแกที่สุดเลย แต่ละคนก็ดูเป็นพวกมีความสามารถกันทั้งนั้น แต่เวลาอ้าปากพูดแทบไม่น่ารื่นรมย์เลยสักนิด ที่สำคัญบนตัวของพวกแกยังมีของดีด้วย…”กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเย่ฮวากระตุก “เยว่เอ๋อร์เธอเป็นเอามากแล้วนะ ฉันว่ามันคืออาการป่วยแล้วล่ะ…ควรได้รับการรักษา…”“หึ พี่จ๋า…ภารกิจปกป้องชีวิตน้อยๆ ของฉันคงต้องฝากนายแล้วนะ ฉันไปล่ะ…” พูดจบเธอก็รีบวิ่งจ้าอ้าวไปหาพี่หน่ายทันทีสายตาของบอสเปลี่ยนเป็นชั่วร้ายภายในชั่วพริบตาพพร้อมๆ กับบรรยากาศที่ค่อยๆ เพิ่มแรงกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ “ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมให้ความร่วมมือ…หึหึ…ถ้าเช่นนั้นก็คงต้องฆ่าพวกเจ้าเพื่อครอบครองของเหล่านั้นแล้ว”เย่ฮวายกแขนขึ้น “ค่าสเตตัสของบอสสูงมาก มู่จื่อหานกับฉันจะเข้าไปจัดการกับมันจากทางด้านหน้าและด้านหลัง พี่หน่ายใช้สกิลควบคุมจากระยะไกล อย่าฮีลให้มากเกินไป ไม่งั้นคงดึงค่าความเกลียดชังจากบอสไปแน่…”พี่หน่าย “แหม…นายยังไม่รู้อีกเ
