าก็ยกมือขึ้นคารวะเอินเค่อทันที “พี่ใหญ่เอินเค่อ! ผมกลับมาหาพี่แล้ว!”ทันทีที่เอินเค่อเห็นเย่ฮวา เขาก็ชะงักไปหลายวิหลังจากได้สติกลับคืนมาเขาก็รีบถลาเข้ามากอดเย่ฮวาไว้ด้วยความดีใจ “ไอ้น้องชาย! เหตุใดเจ้าถึงได้กลับมาที่นี่!?”เย่ฮวายิ้มแห้ง “เรื่องมันยาว…เอาเป็นว่าจัดการกับปีศาจเหล่านี้ก่อนแล้วค่อยเล่าให้ฟังแล้วกันนะ!”เอินเค่อถอยหลังออกไปสองก้าวก่อนจะยกมือขึ้นมาปาดน้าตาที่หางตาพร้อมกับตอบด้วยรอยยิ้ม “ได้สิ!”……สำหรับเอินเค่อและคนอื่นๆ ที่อยู่ที่นี่คงคิดว่าการต่อสู้ในครั้งนี้เป็นเหมือนกับการเล่นต่อสู้แก้เซ็งสำหรับเย่ฮวาปีศาจแต่ละตัวที่อยู่ตรงหน้าเขาแทบไม่มีความสามารถในการต้านการโจมตีของเขาเลยแม้แต่น้อย การสังหารของเย่ฮวาเป็นไปอย่างรวดเร็วราวกับหั่นผักสับเนื้อ หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่นาทีการต่อสู้ก็สิ้นสุดลงเอินเค่อเดินมาตบบ่าเย่ฮวา “คิดไม่ถึงเลยนะว่าเจ้าจะกลายเป็นเทพพยากรณ์ของเผ่าเทพแล้ว พลังของเจ้าทำให้พวกข้ารู้สึกได้ว่าความแข็งแกร่งช่างอยู่ไกลเกินเอื้อมเสียเหลือเกิน ถ้าหากไม่ใช่เพราะเห็นด้วยตาตัวเอง ข้าไม่มีทางเชื่อแน่ๆ ว่าระยะเวลาแค่ไม่กี่ปีจะเปลี่ยนคนๆ หนึ่งให้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้”เย่ฮวายิ้ม “พี่ใหญ่ก็ชมผมเกินไปแล้ว ที่ผมมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะทักษะดาบยวี่เจี้ยนเจ็ดวิถีที่พี่สอนผมนั่นแหละทักษะนั้นมีประโยชน์และจำเป็นมาก ถ้าหากไม่ใช่เพราะมีทักษะนั้นคงเป็นเรื่องยากที่ผมจะฝึกตนให้แข็งแกร่ง
