ไปก็เกิดการล่มสลายในทันที ทว่าดาบหานอี้ได้ถูกผู้แข็งแกร่งแห่งปฐพีรับช่วงต่อไปแล้ว แต่หลังจากนั้นมันได้สร้างหายนะให้กับโลกมนุษย์ ข้าจึงต้องลงไปที่แผ่นดินใหญ่เพื่อจัดการเรื่องราวด้วยตัวเอง ท้ายที่สุดข้าได้ตัดสินใจเปิดประตูใหญ่ดินแดนแห่งความว่างเปล่าและนำดาบเข้าไปอยู่ด้านในนั้น ตอนนี้ดาบหานอี้อยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่าแล้ว”ดินแดนแห่งความว่างเปล่า…สถานที่ที่เย่ฮวาไม่มีวันลืม มันคือจุดเกิดที่ทำให้เขาเดินเข้าสู่เผ่าเทพเย่ฮวากำหมัดแน่น “ท่านหานหลิน…ให้ผมเข้าไปที่นั่นเถอะครับ ผมจะนำดาบกลับมาให้ได้!”หานหลินเม้มปากและจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ “ที่นั่นอันตรายเกินไป ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดา แต่ถ้าหากเจ้าไม่สามารถมีชีวิตรอดออกมาได้ภายในระยะเวลาสามวันเจ้าจะต้องติดอยู่ในนั้นตลอดกาลไม่ว่าจะเป็นหรือตายและไม่มีใครช่วยเจ้าออกมาได้ เรื่องนี้เป็นกฎที่สืบทอดต่อกันมาหลายหมื่นปี ไม่มีใครสามารถแหกกฎนี้ได้”เย่ฮวายิ้ม “ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะครับ หลังจากสามวันผมจะกลับมาให้ได้ ผมขอพักสักหน่อยแล้วจะเดินทางไปที่นั่นเพื่อออกตามหาดาบหานอี้ให้ได้!”หานหลินลอยตัวขึ้นอย่างช้าๆ วงเวทย์ที่อยู่ด้านล่างค่อยๆ หายไป ดาบและหินอัญมณีที่หมุนรอบตัวเธอหายไปภายในชั่วพริบตาขณะที่ร่างของเธอก้าวเท้าเข้ามาอย่างช้าๆ และใช้ฝ่ามือทาบอกของเย่ฮวาไว้ “เจ้ายืนหยัดที่จะทำเพื่อแดนสวรรค์มากมายขนาดนี้ไปเพื่ออะไร?”ได้ยินเธอถามเช่นนี้ เย่ฮว
