กที่อยู่ของนายตอนนี้หน่อยได้ไหม? พี่ใหญ่ฝากจดหมายฉบับหนึ่งให้นาย เธอบอกว่าถ้าวันไหนที่ฉันเห็นว่าถึงเวลาอันสมควรให้ฉันส่งจดหมายฉบับนี้ให้กับนาย ฉันคิดว่า…มันถึงเวลาแล้ว…”……ท่ามกลางความเงียบสงัดช่วงค่าคืน เมื่อแสงจากจันทร์สว่างไสว แสงจากดวงดาราก็ริบหรี่ลง เย่ฮวานั่งอยู่ในสวนหลังบ้านอย่างเงียบๆ ท่ามกลางลมหนาวที่พัดผ่าน ในมือของเขากำลังถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่สั่นสะท้านเพราะลมหนาวยามดึกเสียงเบาๆ ดังขึ้นแทรกความเงียบ เยว่ฮวาหันไปก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังยืนอยู่ด้านหลังของเขา เธอพูดด้วยน้าเสียงที่แผ่วเบาว่า “เย่ฮวา…ข้างนอกหนาวแล้วนะ เข้าไปนั่งข้างในเถอะ”เขาส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร…”เธอก้าวเท้ามาหยุดตรงหน้าแล้วนำผ้าห่มฝ้ายมาคลุมร่างของเขาไว้ “เมื่อกี้ฉันเห็นยาวเนี่ยนมาที่นี่ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วแหงนหน้ามองฟ้า “ก็แค่เรื่องส่วนตัวน่ะ ช่างมันเถอะ”ขนตางอนยาวของมู่จื่อหานสั่นระริก ขณะก้มมองกระดาษที่อยู่ในมือของเขา มือเล็กๆ ที่หนาวเย็นวางลงบนฝ่ามือของเขา “เย่ฮวา…ถ้านายไม่ว่าอะไร นายแบ่งเบาความเครียดภายในใจให้ฉันได้นะ”เย่ฮวาหันกลับไปมองมู่จื่อหานที่กำลังมองมาด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เขายิ้มให้เธอแล้วถามกลับไปด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “มู่จื่อหาน…เธอยินดีที่จะอยู่กับฉันจริงๆเหรอ? ยินดีที่จะอยู่ด้วยกันแม้ว่าฉันจะเป็นแค่ผู้ชายจนๆคนหนึ่งที่ไม่ได้มีเงินทองและไม่ได้มีอำนาจอะไรจริงๆเหรอ?”มู่
