จื่อหานลุกขึ้นยืนแล้วเดินอ้อมมาด้านหลังของเขาหลังจากนั้นเธอก็ใช้มือโอบกอดเขาไว้เบาๆ “ถ้าฉันสนใจเรื่องพวกนี้ ฉันจะมาอยู่กับนายที่นี่เหรอ? นายเองก็น่าจะรู้ว่าฉันเป็นคนแบบไหน…”เย่ฮวาพับจดหมายในมือแล้วหันมายิ้มบางๆ “พวกเราเข้าบ้านกันเถอะ ฉันเริ่มหนาวแล้ว”“อื้อ”มู่จื่อหานเข็นรถวีลแชร์ให้เขาเพื่อเข้ามาด้านในห้องเขามองไปยังหมวกเกมที่วางอยู่ข้างเตียงแล้วพูดกับเธอว่า“ขอบใจนะเสี่ยวหาน…ถ้าหากเป็นไปได้ฉันหวังว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป”มู่จื่อหานยื่นนิ้วชี้เรียวยาวของเธอมาแตะลงบนฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาและหลับตาลง “แน่นอนอยู่แล้ว…”เย่ฮวากระตุกยิ้มก่อนจะยกแขนขึ้นมาจับมือเล็กๆ ที่อ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกของเธอ “อื้อ…แน่นอน!”เธอหน้าแดงเถือกขณะมองมาที่เขา ใบหน้าที่น่ารักของเธอเริ่มเข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เธอค่อยๆ หลับตาลงอย่างแผ่วเบา ขณะที่เขาค่อยๆ ลุกขึ้นและกอดเธอไว้ก่อนจะบรรจงจูบลงบนริมฝีปากบางของเธอลมหายใจของพวกเขาทั้งสองคนเริ่มถี่มากขึ้นเรื่อยๆเขารู้สึกได้ถึงร่างกายของเธอที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของเธอแดงก่ามากขึ้นเรื่อยๆ ช่างน่ารักเกินกว่าจะหาสิ่งใดเทียบเทียมมือของเขาเลื่อนไปสัมผัสแผ่นหลังของเธอก่อนจะดันร่างเล็กๆ ที่ไร้เรี่ยวแรงเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาบรรยากาศที่อยู่รอบๆ เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ภายในใจของเย่ฮวาเริ่มเกิดความสับสน ผู้หญิงที่เขารักก็ปรากฏขึ้นภายในใจพร้อมกันถึงส
