องคน เขาไม่สามารถลืมเสี่ยวหยู่ได้และเขาก็ทำร้ายมู่จื่อหานไม่ได้เช่นเดียวกันทว่าตอนนี้…กำลังจะบอกลาความบริสุทธิ์ที่เก็บไว้ถึง20 ปีของตัวเองแล้วจริงๆ เหรอ?“ก๊อกๆๆ…”เสียงเคราะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงของเยว่เอ๋อร์ที่ตะโกนเข้ามา “เย่ฮวา! เสี่ยวหานอยู่ในห้องนายหรือเปล่าจู่ๆ ก็หายจากเกมไปครึ่งวัน ในห้องก็ไม่มีคนอยู่…”พวกเขาผงะออกจากกัน มู่จื่อหานถอยหลังออกไปครึ่งก้าวพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่า เธอรีบดึงเสื้อผ้าที่หรุดรุ่ยของตัวเองให้เข้าที่ ส่วนเย่ฮวาก็สูดหายใจเข้าจนลึกเพื่อควบคุมสติของตัวเองให้กลับคืนมาอีกครั้ง เขาเดินไปที่หน้าประตูห้องส่วนมู่จื่อหานก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ภายในห้องราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากเปิดประตูเขาก็มองเยว่เอ๋อร์ที่ยืนรออยู่ข้างนอกแล้วพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้เสี่ยวหานมีเรื่องด่วนก็เลยมาหาฉัน พวกเรากำลังคุยกันอยู่”ดวงตาทั้งคู่ของเธอเบิกโตและมองเข้ามาด้านในห้องตอนที่เห็นมู่จื่อหานนั่งอยู่บนเก้าอี้สายตาของเธอก็แสดงออกมาราวกับว่ากำลังผิดหวัง “น่าเสียดายชะมัด~”เย่ฮวาสีหน้าเคร่งขรึม “สรุปว่าเธอกำลังรอดูอะไรอยู่กันแน่เนี่ย!”เธอก้มหน้าหดคอลงราวกับเป็นเต่าที่กำลังหลบเข้าไปอยู่ในกระดอง “ฉันก็คิดว่าผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันตอนดึกๆ แบบสองต่อสองก็อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะสิ คิคิ…”มู่จื่อหานลุกขึ้นยืนแล้วลากแขนเยว่เอ๋อร์ออกไประหว่างเดินเธอก็พูดไปว่า “นายอย่าลืมเรื่องที่พวกเราคุยกั
