สุดเดินมาอยู่ด้านหลัง แม้ว่าลมพายุจะพัดอย่างโหมกระหน่าจนทำให้เห็นสีหน้าของเขาได้ไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก แต่สีหน้าของเขาดูเหมือนว่าพร้อมจะฆ่าเย่ฮวาได้ทุกเมื่อ“กึกๆๆ…”เสียงดังขั้นขณะรองเท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นดินนักธนูคนนั้นรีบวิ่งเข้ามาขั้นกลางระหว่างเย่ฮวาและอัศวินคนนั้นไว้ ก่อนจะหันไปพูดกับอัศวินคนนั้น “อย่าทำอะไรนะพี่ใหญ่! คนนี้เพื่อนของฉันเอง!”พูดจบเธอก็หันกลับมาขอโทษขอโพยเขา “ขอโทษด้วยนะอีเย่กูโจว เมื่อกี๊พวกเราเพิ่งจะถูกคนอื่นแย่งบอสมาน่ะ ตอนนี้ก็เลยระแวดระวังตลอดเวลา เป็นเพราะเข้าใจผิดก็เลยทำให้นายต้องบาดเจ็บไปด้วยเลย”เย่ฮวาโบกมือ “เรื่องนี้ไม่เป็นไรหรอก แต่ปัญหาตอนนี้คือเพื่อนในทีมของพวกเธอกำลังถูกบอสเขมือบแล้ว…”อัศวินคนนั้นหันกลับไปแล้วพุ่งเข้าใส่บอสเพื่อสร้างค่าสถานะมึนงงให้กับมันในทันที เขายกโล่ขนาดใหญ่ขึ้นพร้อมกับตะโกนเสียงดัง “เหล่าเอ้อ! รีบถอยออกไปเพิ่มเลือดก่อน! อย่าเข้าใกล้มัน!”นักธนูรีบปล่อยสกิลศรน้าแข็งออกไปแล้วหันมาพูดกับเย่ฮวา “อีเย่กูโจว…พวกเราจัดการกับมันได้เมื่อไหร่จะมาชดเชยเรื่องเมื่อกี๊ให้นะ!”เย่ฮวาไอกระแอม “เอ่อ…ต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า?”นักธนูสาวพูดด้วยความปลื้มใจ “จริงเหรอ? ถ้างั้น…”พูดจบเธอก็หันไปมองอัศวินที่อยู่ด้านหน้าสุด แม้ว่านักธนูจะเป็นหัวหน้าทีมแต่ดูเหมือนว่าอัศวินคนนั้นคือพี่ใหญ่ของพวกเขาอัศวินหันมาแล้วพูดกับเย่ฮวาด้วยเสียงขรึม “เมื่อกี้ต้องขอโ
