นเพียงแค่คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต และกลายเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำที่แสนหวานระคนความทุกข์ใจอย่างนั้นหรือ?“ใครจะไปรู้กันล่ะ…”เย่ฮวายักไหล่แล้วจับมือเล็กๆ ของมู่จื่อหานไว้โดยไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น เขาทำเพียงแค่มองเธอด้วยรอยยิ้มน้อยๆ เท่านั้นมู่จื่อหานชะงักไปเล็กน้อย จู่ๆ ใบหน้าของเธอก็แดงก่าขึ้นมา เธอลุกขึ้นยืนแล้วยื่นหน้าเข้ามาจุ๊บหน้าผากของเขาเบาๆ เธอจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาลึกซึ้งโดยมีผ้าคลุมสีเขียวคลุมอยู่บนบ่าของเธอ เย่ฮวายิ้มตอบกลับไปขณะเข้าสู่ห้วงแห่งความรักไปพร้อมกับเธอท่ามกลางดวงดารานับหมื่นภายในลานบ้าน……หลังจากกลับมาถึงที่ห้องเย่ฮวาก็กลับมานอนบิดขี้เกียจด้วยความผ่อนคลาย ครั้งนี้ระบบปิดปรับปรุงจนถึง 8โมงเช้าของวันพรุ่งนี้ ซึ่งยังเหลือเวลาอีก 10 ชั่วโมง จึงทำให้เย่ฮวารู้สึกว่างมากจนไม่รู้จะทำอะไร เป็นเพราะช่วงบ่ายทุกคนนอนหลับลึกจนเต็มอิ่มทำให้พวกเขาตาสว่างในช่วงกลางคืน ท้ายที่สุดทุกคนจึงกลับมารวมตัวและเล่นเกมเศรษฐีภายในห้องนั่งเล่นลินดาถูกชวนให้มาเล่นกับพวกเขาเช่นกัน ระหว่างที่เล่นเกมพวกเขาก็นั่งพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย หลังจากคุยกันสนุกสนานจนถึงช่วงห้าทุ่ม มู่จื่อหานก็ให้ลินดากลับไปนอนพักผ่อนตามอัธยาศัย เป็นเพราะลินดาต้องดูแลพวกเขาทั้งสามทุกวันตั้งแต่เช้ายันค่า แม้ว่าเย่ฮวาจะรับไม่ได้กับขนหน้าอกของลินดาที่หนาและดกดำ ทว่าหลังจากผ่านมาระยะหนึ่งเย่ฮวาก็พบว่าลินดาถือเป็นคนที่ดีและเ
