!!”เสียงเกือกม้าดังกึกก้องไปทั่วจนพื้นดินเกิดแรงสั่นสะเทือน อัศวินจำนวน 500 นายพุ่งตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ตอนที่เย่ฮวาควบม้าออกมาจากเมืองชิงสุ่ยและผ่านกลุ่มผู้เล่นอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเงาหนึ่งลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เจ้าของร่างนั้นคือจิ้งหย่า เธอกำลังใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความอ้อนวอนมองมาที่เขา “พี่ชาย…พาข้าไปด้วยเถอะ…”เย่ฮวาปฏิเสธเสียงแข็ง “ไม่ได้ สถานที่ที่จะไปครั้งนี้คือด้านหลังกองกำลังอันเดด ที่นั่นอันตรามาก เธออยู่รอฉันที่เมืองชิงสุ่ยเถอะ”จิ้งหย่าเงียบขณะที่น้าตาเริ่มเอ่อล้นมาที่ขอบตา “จิ้งหย่าใช้เวลาฝึกฝนกับท่านอาจารย์อย่างยากลำบากเป็นเวลานานถึงห้าปี ที่ทำไปก็เพื่อที่จะกลับมายังเมืองชิงสุ่ยและได้อยู่เคียงข้างพี่ชายตลอดไป พี่ชาย…ให้ข้าไปด้วยเถอะนะ!”เย่ฮวามองค่าประสบการณ์ของเธอครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ หลังจากนั้นก็ยื่นมือไปตรงหน้าเธอ “ไปกับฉันแล้วต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันนะ…”“เจ้าค่ะ!”จิ้งหย่าพยักหน้าหงึกๆ ขณะที่ยื่นมือเล็กๆ ที่แสนอ่อนนุ่มมาหาเขา หลังจากดึงร่างของจิ้งหย่าขึ้นมานั่งด้านบนหลังม้าแล้ว เย่ฮวาก็กระตุกบังเหียนเบาๆ เพื่อบังคับให้ม้าจ้านหยินวิ่งไปด้านหน้าอีกครั้ง!กลิ่นหอมและความอบอุ่นจากตัวของเธอทำให้เย่ฮวารู้สึกแขนขาอ่อนระทวย ทว่าเพื่อทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยที่พี่ชายของเธอมีให้ เย่ฮวาจึงทำให้ได้เพียงแค่นั่งอยู่บนหลังม้าศึกด้วยท่าทางเคร่งขรึมราวกับไม่มีอะ
