【Cambodia-Restaurant】
ภายในร้านอาหาร โต๊ะเก้าอี้ไม้ล้มระเนระนาด บนจานอาหารบนโต๊ะมีอาหารที่ยังกินไม่หมดอยู่ไม่น้อย
“พี่หลิน ในจานอาหาร ส่วนใหญ่เป็นแมลงครับ”
เกาเทียนใช้ลูกศรเขี่ยอาหารในจาน พอจะมองเห็นว่าเป็นดักแด้และเครื่องปรุงที่ไม่รู้จัก
ข้างเท้าคือปูหัวคนที่เหลือเพียงหัวถูกวางไว้กับพื้น ปากที่เปิดปิดไม่หยุดกำลังกัดอากาศ
“อืม…ไปดูที่ครัวหลังร้าน”
หลินอันพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้แปลกใจกับการค้นพบของเกาเทียน
อาหารพื้นเมืองของกัมพูชาก็คือแมลง, แมงมุม, ค้างคาวต่างๆ นักชิมที่ชอบความแปลกใหม่และชอบลองของใหม่ๆ ชอบรสชาตินี้มาก
ครัวหลังร้าน
เกาเทียนใช้ลูกศรดันประตูเหล็กกล้าไร้สนิมอย่างระมัดระวัง หลินอันเดินอยู่ข้างหลังก้มหน้าครุ่นคิด
ในประตูดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างขวางอยู่ เมื่อไม่มีทางเลือก เขาทำได้เพียงใช้แรงผลัก
“ครืด!”
พร้อมกับที่ประตูเหล็กกล้าถูกผลักเปิดออก เศษสีขาวที่เหมือนกับเศษผิวหนังจำนวนมากก็ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น ฟุ้งกระจายเป็นฝุ่นขาว
“แค่ก-แค่ก-”
เกาเทียนปิดจมูกอย่างอึดอัด มือซ้ายโบกไล่ฝุ่นขาวที่ฟุ้งขึ้นมา
“อะไรกันเนี่ย..”
โดยไม่ทันตั้งตัว ฝุ่นขาวจำนวนมากก็ถูกเขาสูดเข้าไปในปาก ไออย่างอึดอัด
“พี่
