ไปเช่นกันทว่าภายในใจกลับคิดไม่ตกว่าจะรับมือกับกิลด์นี้ได้อย่างไรกิลด์หานเยว่เหมิงมีอิทธิพลอยู่ภายในเมืองชิงสุ่ยจนทำให้แม้แต่กิลด์ฝานหัวก็ยังหวาดกลัว ทว่าสำหรับทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์แล้ว กิลด์หานเยว่เหมิงก็เป็นเพียงแค่กิลด์ใหญ่ที่มีความสามารถกิลด์หนึ่งเท่านั้นมู่จื่อหานเดินมาหยุดอยู่ข้างเย่ฮวาพร้อมกับถามด้วยเสียงทุ้มต่า “เย่ฮวา…เอายังไงดี?”เขายิ้ม “เธอเป็นหัวหน้ากิลด์นะ จะมาถามฉันทำไมเนี่ย?”เธอเหล่ตามองเขาด้วยสายตาดูหมิ่น “ไม่ถามนายแล้วจะให้ฉันไปถามใคร ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้ากิลด์แค่ในนามเท่านั้น ส่วนหัวหน้าที่แท้จริงคือนายต่างหากล่ะ”เย่ฮวาโบกมือไปมา “เธอก็พูดเกินไป แต่ในเมื่อเธอถามฉันแบบนี้ฉันก็คงตอบได้เพียงแค่ไม่รู้เหมือนกัน ผู้เล่นจากเมืองอื่นเยอะเกินไป สถานการณ์ตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง พวกเราคงทำได้พียงแค่ป้องกันและเตรียมแผนไว้เพื่อรับมือกับสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นต่อจากนี้”“อื้อ”หลังจากนั้นเย่ฮวาก็ต้านการโจมตีจากหมาป่าที่อยู่ตรงหน้าต่อ โดยมีจิ้งหย่าที่โจมตีมาจากทางด้านหลัง แสงศักดิ์สิทธิ์สีขาวที่สาดส่องลงมามีพลานุภาพที่รุนแรงจนสามารถสังหารศัตรูได้ภายในชั่วพริบตา จึงทำให้แรงกดดันของเขาลดลงรวมถึงสามารถสังหารมอนสเตอร์ได้อย่างไร้ขีดจำกัดการต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดทว่าสายตาของผู้เล่นกลับจ้องมองไปยังราชาหมาป่าที่อยู่ห่างออกไป ในที่สุดถูอินก็ทนรอไม่ได้อีกต่อไป เขาสั่งให้ผู้เล่นของกิลด์ทิ
