ออกมาจึงทำให้แรงกดดันของเย่ฮวาลดน้อยลงตอนที่ลัวหยินเห็นเย่ฮวาและเม่ยเอ๋อร์ต้านการโจมตีอยู่ด้านล่าง เขาก็รีบกระโดดลงมาช่วยอีกครั้ง แม้ว่าจะพยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้เขาหนีออกไปจากที่นี่ แต่เขาก็ยังยืนกรานที่จะอยู่สู้ต่ออย่างไม่ยอมแพ้ เย่ฮวาจึงทำได้เพียงแค่ยอมปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไป เพราะการที่มีลัวหยินอยู่ก็อาจจะช่วยให้พวกเขาสามารถต้านการโจมตีของอัศวินอันเดดได้มากขึ้นหลังจากต้านการโจมตีไปได้เกือบหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดจำนวนของอัศวินอันเดดก็ลดน้อยลง ในเวลาเดียวกันการต่อสู้ทางฝั่งนี้ก็เริ่มเข้าสู่สถานการณ์ปกติอีกครั้ง ทว่าทางด้านของเมืองชิงสุ่ยในเวลานี้กลับกำลังเข้าสู่การต่อสู้ที่ดุเดือดหลังจากถอยออกมาแล้ว ตอนที่ลัวหยินกำลังจะรายงานจำนวนผู้บาดเจ็บ เขาก็พบว่าตอนนี้จำนวนทหารกว่าห้าหมื่นนายได้ถูกสังหารจนเหลืออยู่เพียงแค่หมื่นนายเท่านั้น หากยังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปกองกำลังทหารที่มีอยู่คงไม่ต่างอะไรกับจำนวนของทหารองครักษ์ราชาขมวดคิ้วขณะหันมามองเย่ฮวา “ท่านเทพพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่ เราควรจะทำอย่างไรกันดี?”เย่ฮวาถอนหายใจออกมา “กองกำลังอันเดดระลอกต่อไปจะแข็งแกร่งกว่าอัศวินอันเดดผู้กล้าหาญเหล่านี้ และป้อมปราการเมืองแห้งแล้งก็คงไม่สามารถต้านการโจมตีของพวกมันได้ หากยังดึงดันต่อไปก็มีแต่จะสังเวยชีวิตของทหารเหล่านี้ ผมคิดว่าเรากลับไปรวมกับกองกำลังทหารในเมืองชิงสุ่ย เพื่อสู้กับอันเดดเหล่านี้ดีกว่าครับ”
