อนห้าทุ่มครึ่ง เพื่อเตรียมตัวสู้กับกองกำลังอันเดดเหล่านั้น”มู่จื่อหานพยักหน้า “โอเค เที่ยงคืนจนถึงเที่ยงวันรวมกันเป็นเวลา 12 ชั่วโมงเต็มๆ ถ้าไม่พักผ่อนสักหน่อยร่างกายคงไม่ไหวแน่ๆ ”เยว่เอ๋อร์วางถ้วยในมือลง “โอเค พวกเธอสองคนไปพักกันก่อนเถอะ เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง”เย่ฮวาและมู่จื่อหานคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบกลับไป……ดวงดาวยามราตรีส่องแสงระยิบระยับ แสงจันทร์ที่อ่อนนุ่มสาดส่องเข้ามาในห้อง เย่ฮวาลุกขึ้นก่อนจะเคลื่อนย้ายตัวเองไปล้างหน้าแปรงฟันเพื่อเรียกความกระปรี่กระเปร่าให้กับร่างกาย ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มยี่สิบนาทีแล้วเข้าสู่เกมกันเถอะ!ร่างของเย่ฮวาปรากฏขึ้นภายในลานกว้างของเมืองชิงสุ่ยอีกครั้ง ท้องฟ้าสีฟ้าก่อนหน้านี้ได้เปลี่ยนเป็นเมฆสีดำทะมึนแล้ว ลมหนาวที่เกิดขึ้นยังคงหมุนวนต่อเนื่อง อีกทั้งยังมีแสงอสนีบาตสาดส่องลงมาจากกลางนภาเป็นครั้งคราวราวกับคมดาบที่แหลมคมเย่ฮวาเดินไปยังประตูทางทิศเหนือของเมืองชิงสุ่ย ซึ่งพื้นที่ว่างที่อยู่ด้านนอกเมืองมีผู้เล่นของกิลด์หานเยว่เหมิงยืนรวมตัวกันอยู่ที่นั่นเมืองหลักทั้งสี่เริ่มตื่นตัวแล้ว การมาถึงของกองกำลังเหล่าอันเดดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพราะไม่เพียงแค่กองกำลังเหล่านั้นแต่ยังมีจักรพรรดิแห่งอเวจีมาที่นี่ด้วย ไม่มีใครรู้เลยว่าจะสามารถรับมือได้หรือไม่ หากเกเซเรลไม่ได้มาที่เมืองชิงสุ่ยเย่ฮวาก็ยังรู้สึกมั่นใจได้อยู่บ้างว่าเขาจะสามารถรับมือกับกา
