ภายในลานกว้างเย่ฮวาพยายามที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้พี่หน่ายฟัง และเขาก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ตอนที่ได้รับภารกิจฆ่าหมูป่า จนถึงเหตุการณ์ล่าสุดซึ่งเขาใช้เวลาไปสิบกว่านาทีกว่าจะอธิบายทุกอย่างจนอีกฝ่ายเข้าใจ ตอนนี้น้าชาที่วางอยู่บนโต๊ะหินเริ่มเย็นแล้วหลังจากอธิบายจบเย่ฮวาก็ยกแก้วขึ้นมาและกระดกมันจนหมดภายในอึกเดียว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พี่หน่ายหรี่ตามองเย่ฮวาก่อนจะหันไปมองเม่ยเอ๋อร์ที่หลบอยู่ด้านหลังเขาพลันยิ้มออกมา “น่าเสียดายสาวน้อยน่ารักคนนี้ชะมัดเลย เย่เย่น้อยนายเอาเม่ยเอ๋อร์มาแลกกับไอ้เด็กเวรของฉันเถอะ”พูดจบพี่หน่ายก็เรียกไอ้เด็กเวรที่สวมใส่ด้วยชุดเกราะเหล็กและมีอาวุธขวานรบออกมา ทว่าทันทีที่เขาถูกเรียกออกมาก็พูดด้วยน้าเสียงไม่พอใจขึ้นมาว่า “หม่ามี้บอกผมว่าจะให้ผมพักผ่อนหนึ่งวันไม่ใช่เหรอ?”พี่หน่ายยิ้ม “แหม…ไม่ได้เรียกให้เธอออกมาทำงานซะหน่อย หม่ามี้ก็แค่อยากจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักน่ะ”พูดจบพี่หน่ายและไอ้เด็กเวรก็หันมามองเย่ฮวา เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะโบกมือให้เด็กชายตรงหน้า“Hi…สวัสดี”ไม่มีใครคาดคิดว่าไอ้เด็กเวรจะเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอพร้อมกับสะบัดหน้าหนี “ลุงตุ๊ดที่ไหนเนี่ย แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี”มุมปากของเย่ฮวากระตุก ทันใดนั้นปลายดาบก็ถูกดึงออกมาจากฝักจนเกิดเสียงดัง “เคล้ง” ปลายดาบจ่อไปที่ลำคอของอีกฝ่ายขณะที่เม่ยเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและเย็
