ที่ อีกฝ่ายจ้องมองเย่ฮวาที่กำลังเดินใกล้เข้ามาด้วยสายตาหวาดกลัว เพียงชั่วครู่ขาของอีกฝ่ายก็เริ่มสั่นจนไม่สามารถควบคุมได้เย่ฮวายิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น เขาหยุดเดินก่อนจะหมุนตัวไปหาเม่ยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ และพูดกับเธอด้วยเสียงแผ่วเบา “พวกเราไปกันเถอะ…”เม่ยเอ๋อร์หันมามองเย่ฮวาด้วยความไม่เข้าใจ “พี่ชาย…แล้วตัวละครผู้นั่นล่ะ…พี่ชายไม่จัดการเขาหรือ?”เย่ฮวายิ้มพลันพยักหน้าเล็กน้อย “มีคำพูดที่เคยพูดว่าคนเราต้องรู้จักการให้อภัย ถ้าหากอีกฝ่ายไม่คิดที่จะสู้กับเราต่อ การที่เราจะสู้ต่อไปก็ไม่ได้มีความหมายอะไร แถมยังทำให้เราสูญเสียความอดทนของตัวเองด้วยนะ”เม่ยเอ๋อร์ยิ้ม “เม่ยเอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”……ตอนที่หมุนตัวกลับมาก็พบว่ามีเงาใหญ่เงาหนึ่งปรากฏขึ้นใต้ต้นไม้ คิ้วของเย่ฮวาขมวดขึ้น เจ้าหนู…ฉันยังไม่ได้หาเรื่องแกก่อนเลยนะ ดูเหมือนว่าแกจะหาเรื่องใส่หัวซะแล้วสิเนี่ย!ตรงข้ามมีร่างของหมูป่าสีแดงโลหิต ซึ่งมีความยาวเท่ากับกับรถไฟหนึ่งโบกี้กำลังพุ่งตัวเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับส่งเสียงร้องคำรามขึ้น ในเวลาเดียวกันนักบวชเมื่อครู่ก็ยังคงยืนอยู่ด้านหลังด้วยความหวาดกลัว เย่ฮวาหันไปพูดกับเม่ยเอ๋อร์ว่า “หลังจากฆ่าหมูป่าตัวนี้เสร็จพวกเราจะไปจากที่นี่ทันที ฉันจะพาเธอไปกินของอร่อยๆ ที่เมืองชิงสุ่ยดีไหม ?”เม่ยเอ๋อร์ยิ้มพร้อมกับแลบลิ้นเล็กๆ ของเธอออกมาเลียริมฝีปากของตัวเองและพยักหน้าหงึกๆ ด้วยความดีใจเย่ฮวาลูบศีรษะ
