ดให้พวกเขาได้ทันเวลา“จุ๊จุ๊จุ๊…”นักฆ่ากระดกลิ้นส่งเสียงจุ๊จุ๊ “มีความสามารถแค่นี้เองเหรอ? ฉันว่ามาอยู่กับกลุ่มพวกฉันดีไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจะสอนเธอเอง…”พูดจบเขาก็ก้าวเท้ามาด้านหน้าก่อนจะยื่นมือออกมาเพื่อจับบ่าเม่ยเอ๋อร์…“สวบ!”คมดาบปรากฏขึ้นจากทางด้านหลังบ่าของเม่ยเอ๋อร์ก่อนจะแทงเข้ากลางอกของนักฆ่าคนนั้นอย่างแรง ด้วยการโจมตีที่รุนแรงทำให้ร่างของอีกฝ่ายกระเด็นลอยออกไปราวกับเป็นว่าว ร่างกายของเขาโค้งงอขณะกระเด็นลอยออกไปตามแรงกระแทกจนสูญเสียการทรงตัวไปในทันที!“สวบ!”ร่างของเย่ฮวาพุ่งไปด้านหน้าก่อนจะเข้าไปยืนอยู่ตรงตำแหน่งที่นักฆ่าเพิ่งยืนเมื่อครู่ สกิลเงาเมฆถูกเรียกใช้งานจนทำให้เขาสามารถปรากฎตัวขึ้นจากทางด้านหลังของนักฆ่าคนนั้นได้อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเขาก็คว้าคอของนักฆ่าคนนั้นไว้พร้อมกับหันไปหาคนอื่นๆ ที่เหลือแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อยขณะที่พูดขึ้นมาว่า “เมื่อกี้นายสินะที่ชวนน้องสาวฉันไปกินข้าว?”นักฆ่าสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธระคนตกใจ ทว่าตอนที่อีกฝ่ายเห็นหน้าเขา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปราวกับไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง “นะ…นะ…นาย…อีเย่กูโจว!”ทั้งสี่คนต่างพากันถอยหลังออกไปด้วยความตกใจ เย่ฮวากดร่างของนักฆ่าลงกับพื้นราวกับโยนตุ๊กตาลงบนพื้นพร้อมกับใช้น้าเสียงที่เย็นชาพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ค่อยชอบมีเรื่องกับใครหรอกนะแต่นายแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง! เติมเลือดให้เต็มแล้วกันเพราะฉันจะส่งพวกนายออกไปจากที่นี่ ถือว่
