เย่ฮวาค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ พร้อมกับปัดเศษฝุ่นที่อยู่บนตัวออก ราชินีแมววิญญาณมองมาที่เขาเพื่อรอให้เขาหยิบเสื้อคลุมระดับเงินมาคลุมตัวเม่ยเอ๋อร์ไว้ หลังจากปกคลุมเรือนร่างของเม่ยเอ๋อร์แล้ว ราชินีแมววิญญาณก็พยักหน้าและยิ้มด้วยความพึงพอใจ “พละกำลังของข้ามีอยู่อย่างจำกัด เม่ยเอ๋อร์เป็นแมววิญญาณเก้าหางที่หายากของเผ่าเรา ข้าเปิดใช้พลังงานแห่งวิญญาณให้กับนางได้เพียงแค่ 7 หางเท่านั้น 2 หางสุดท้ายจะถูกเปิดใช้งานก็ต่อเมื่อนางแข็งแกร่งขึ้น หลังจากนั้นนางจะเปิดผนึกพลังวิญญาณทั้งสองด้วยตัวของนางเอง เจ้าพานางไปจากที่นี่เถอะ หลังจากนี้ที่นี่จะหายไปตลอดกาล และข้าเองก็จะหายไปกับผืนปฐพีและสวรรค์เช่นกัน”เม่ยเอ๋อร์มองราชินีแมววิญญาณก่อนจะถลาเข้าไปกอดเธอไว้พลันร้องห่มร้องไห้ออกมา สีหน้าของราชินีแมววิญญาณเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู ทว่าเย่ฮวากลับรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานภายในใจของเธอราชินีแมววิญญาณลูบหัวเม่ยเอ๋อร์อย่างแผ่วเบาพร้อมกับพูดด้วยน้าเสียงที่อ่อนโยน “เม่ยเอ๋อร์ นับแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าจะกลายเป็นนักรบแห่งเผ่าแมววิญญาณผู้ซื่อสัตย์ น้าตามีไว้สำหรับคนอ่อนแอและเจ้าก็ไม่ควรที่จะหลั่งน้าตาเช่นนี้อีก”เม่ยเอ๋อร์ยื่นมือเล็กๆ ของเธอออกมาซับน้าตาที่กำลังไหลอาบแก้ม ทว่าน้าตาของเธอกลับยังไหลไม่หยุดราวกับไร้จุดสิ้นสุด ราชินีแมววิญญาณตบหลังของเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลอยกลับขึ้นไปด้านบนอย่างช้าๆ เม่ยเอ๋อร
