์เขย่งปลายเท้าพลันจับขาของราชินีแมววิญญาณไว้ ทว่าสิ่งที่เธอสัมผัสได้มีเพียงความว่างเปล่า และร่างของราชินีแมววิญญาณที่หายออกไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ“แม่…ท่านแม่…”เม่ยเอ๋อร์เรียกด้วยน้าเสียงอ่อนหวาน ดวงตาของราชินีแมววิญญาณมีน้าตาเอ่ออยู่ภายในนั้น เธอยิ้มพลันพูดขึ้นว่า “เจ้าคือความภาคภูมิใจของเผ่าแมววิญญาณตลอดไปบุตรีของข้า…”พูดจบเธอก็หันมามองเย่ฮวาและยิ้มให้เล็กน้อย เขาพยักหน้าตอบรับกลับไปขณะที่ร่างของราชินีแมววิญญาณได้หายอย่างสมบูรณ์เม่ยเอ๋อร์คุกเข่าลงกับพื้น ใบหน้าที่ขาวใสของเธอเปื้อนไปด้วยคราบน้าตาแห่งความโศกเศร้า เย่ฮวาย่อตัวลงก่อนจะใช้นิ้วโป้งเช็ดน้าตาออกจากแก้มของเธอพร้อมกับพูด “พวกเราไปกันเถอะ…”เม่ยเอ๋อร์พยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นตามแรงดึงของเยว่ฮวา…รูปทรงของภูเขาที่อยู่รอบๆ เริ่มบิดเบี้ยว หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาทีต่อจากนั้นมันก็ถล่มลงมาจนถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นจำนวนมหาศาล พื้นที่ตรงหน้าได้กลายเป็นโลกแห่งความยุ่งเหยิงแล้ว จนไม่สามารถแยกแยะขอบเขตสวรรค์และปฐพีที่แท้จริงได้ ในเวลาเดียวกันตรงหน้าพวกเขาก็ปรากฎวาร์ปขึ้นมาตอนที่เห็นวาร์ปปรากฏขึ้นภายในบ่อหมื่นน้าพุ เย่ฮวาก็หันไปมองเม่ยเอ๋อร์ก่อนจะหันไปมองรอบๆ นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เข้ามาที่นี่แล้วสินะ หลังจากนี้ก็คงจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้ว……เย่ฮวากุมมือเล็กๆ ที่แสนนุ่มไว้จนแน่นก่อนจะเดินผ่านเข้าไปในประตูวาร์ปที่อยู่ตรงหน้า“สวบ!”สะพานไ
