ยราชินีแมววิญญาณเห็นเขาไม่พูดอะไร เธอจึงเลิกคิ้วขึ้นพลันถามต่อว่า “เดิมทีก่อนหน้านี้ที่ข้ามอบเม่ยเอ๋อร์ให้เจ้าไปดูแลก็เพราะไม่มีหนทางอื่นแล้ว และข้าก็ไม่สามารถดูแลบุตรสาวของข้าในตอนนั้นได้ นอกจากนี้ตำนานของเผ่าข้าก็เคยกล่าวไว้ว่าจะมีนักรบมาช่วยเผ่าของเราไว้ดังนั้นข้าจึงมอบนางให้เจ้าดูแลแทนข้า ทว่า……”เย่ฮวามองไปที่เจ้าเม่ยเอ๋อร์ที่กำลังเลียอุ้งเท้าของตนเอง พร้อมกับหันไปยิ้มเจื่อนให้ราชินีแมววิญญาณ“ตอนนี้ท่านมีชีวิตที่ดีขึ้นแล้ว คงคิดอยากจะนำเม่ยเอ๋อร์กลับไปแล้วสินะครับ?”เธอส่ายหน้า “ข้าตายไปแล้ว…ที่เจ้าเห็นเป็นเพียงแค่พลังวิญญาณของข้าเท่านั้น ตอนนั้นข้าโกหกเจ้าเพราะข้ายังไม่มั่นใจว่าเจ้าจะเป็นคนดีหรือไม่ คำพูดของเผ่าข้ากล่าวไว้ว่านักรบจะคุ้มครองและปกป้องสายเลือดของข้าแต่ไม่ได้ระบุว่านักรบผู้นั้นจะมีจิตใจที่ดีงามหรือหยาบช้าหากเป็นคนดีข้าก็จะให้นางติดตามเจ้าไป แต่ถ้าหากไม่ใช่คนดีข้ายอมที่จะยุติสายเลือดของข้า ดีกว่าที่จะปล่อยให้สายเลือดของข้าต้องแปดเปื้อน”พูดจบสีหน้าของเธอก็เคร่งขรึมมากขึ้น เย่ฮวาชะงักก่อนจะถามต่อไปว่า “ถ้างั้น…”เธอยิ้ม “ในเวลานี้เจ้าไม่ใช่นักรบเผ่ามนุษย์คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เจ้าอยู่ในฐานะของเผ่าเทพผู้สูงศักดิ์ การได้เลื่อนขั้นสู่เผ่าเทพได้จะต้องมีพลังศักดิ์สิทธิ์ที่บริสุทธิ์ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนจิตใจหยาบช้าแต่เจ้าเป็นคนดี ในเมื่อเจ้าไม่ใช่คนชั่วข้า
