ุณมู่สั่งทำไว้ให้ก็คงจะมีมูลค่าที่สูงมากอย่างแน่นอน เพราะเก้าอี้ตัวนี้มีปุ่มให้กดเพื่อปรับระดับความสูงต่าและระดับความเอียงของเก้าอี้ได้นอกจากนี้มันยังสามารถขับเคลื่อนอย่างอัตโนมัติได้ด้วยขอเพียงแค่สามารถขยับนิ้วได้ก็จะสามารถที่จะควบคุมเก้าอี้ตัวนี้ได้เย่ฮวาควบคุมเก้าอี้มาหยุดอยู่ตรงหน้าหน้าต่างห้องพร้อมกับมองดูแสงจันทรายามราตรี ทว่าตอนที่เขาควบคุมเก้าอี้มาถึงหน้าต่างก็พบว่าด้านหลังสวนมีหญิงสาวสวมใส่ชุดนอนกระโปรงสีม่วงอ่อนนั่งอยู่ เธอกำลังหันหลังให้กับเย่ฮวา ผมยาวสลวยของเธอถูกปล่อยลงมากลางหลัง ท่ามกลางแสงจันทราที่สาดส่องลงมาทำให้เธอดูงดงามท่ามกลางความมืดยามราตรีเย่ฮว่ายิ้มและควบคุมวีลแชร์ออกไปข้างนอกตัวบ้านลินดาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขกเห็นเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นมา ทว่าเย่ฮวากลับยกมือห้ามก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปากของตนเองไว้ เพื่อบอกให้เธอเงียบเสียงและไม่ต้องพูดอะไร เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอก็นั่งลงและอ่านหนังสือต่อลินดาแอบมองตามมาด้วยความเป็นห่วงระหว่างที่เย่ฮวากำลังควบคุมวีลแชร์เพื่อออกไปด้านนอก ตรงบริเวณบันไดค่อนข้างลาดชัน ขณะที่ทางเดินส่วนอื่นๆ เป็นพื้นหินอ่อนราบและเป็นทางเล็กๆ ล้อวีลแชร์เคลื่อนอยู่บนทางเล็กๆ อย่างช้าๆ หลังจากควบคุมวีลแชร์อ้อมมาทางด้านหลังก็มาถึงสวนหลังวิลล่า มู่จื่อหานนั่งอยู่บนเก้าอี้ชิงช้าพร้อมกับชานมในมือของเธอ ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่
