ว์เลี้ยงตัวนี้กับนายดีกว่า”เย่ฮวายิ้มตอบกลับไปแล้วเดินมาตรงหน้าเจ้าเด็กน้อยพร้อมกับพูด “สัตว์เลี้ยงมีระบบ AI สูงขนาดนี้แถมยังมีค่าสเตตัสสูงมากจนคนต้องยกนิ้วให้ ถ้าเธอเก็บไว้คงจะแข็งแกร่งมาก ฉันเองก็ไม่คิดที่จะหาสัตว์เลี้ยงมาแทนที่เจ้าเม่ยเอ่อร์ด้วย แถมคนที่ต้องการสัตว์เลี้ยงมากที่สุดก็คือเธอไม่ใช่เหรอ?”มู่จื่อหานก้าวเท้ามาด้านหน้า “นั่นสิพี่หน่าย พวกเรามาช่วยกันเก็บเลเวลสัตว์เลี้ยงตัวนี้กันเถอะ ยังเหลือเวลาก่อนที่จะถึงเวลากินข้าวเย็นนะ มังกรใบไม้โบราณให้ค่าประสบการณ์สูงมาก อีกไม่นานก็ทำให้มันอัพเลเวลสูงขึ้นได้แล้วล่ะ”เจ้าเด็กน้อยยกมือขึ้นไปราวกับจะจับมือพี่หน่ายขณะที่กำลังถูกเย่ฮวาอุ้ม พร้อมกับส่งเสียงร้องอุแงอุแง พี่หน่ายมองมาที่วิญญาณแห่งธรรมชาติที่อยู่ในมือเย่ฮวาพร้อมกับถอนหายใจออกมาราวกับหมดหนทาง เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ก็ได้…นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอชื่อว่าไอ้เด็กเวรก็แล้วกัน เธอต้องเชื่อฟังที่ฉันพูดนะ ไม่งั้นฉันโยนเธอให้กลายเป็นอาหารของหมาป่าแน่”เด็กทารกตัวน้อยที่ถูกเรียกว่าไอ้เด็กเวรไม่ได้สนใจคำขู่ของพี่หน่ายเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับพยายามจะคว้าแขนของพี่หน่ายไว้พร้อมกับพูดเสียงเจื้อยแจ้ว “หม่าม้า…อุ้ม…”ใบหน้าของพี่หน่ายเริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างแล้ว เธอก้าวเท้ามาด้านหน้าแล้วอุ้มเด็กทารกไว้ในอ้อมกอดหลังจากนั้นเด็กทารกก็ใช้มือโอบรอบคอของพีหน่ายพร้อมกับจุ๊บไปที่แก้มของเธอ จนทำ
