“ไอ้เด็กเวรกล้าดียังไงมาฉี่ใส่หน้าฉันเนี่ย!!!”มู่จื่อหานเดินเข้ามาพร้อมกับกอดเด็กทารกไว้พลันพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นเด็กทารกที่เกิดจากพลังวิญญาณระหว่างสวรรค์และปฐพี เมื่อกี้อาจจะเป็นเซรั่มที่ดีที่สุดก็ได้นะ”เย่ฮวาดึงเสื้อคลุมขึ้นมาเช็ดหน้า “ไปทาเซรั่มให้ย่ามันเลย! จะเกิดมาจากสวรรค์ชั้นดาวดึงส์หรือจะเป็นน้าศักดิ์สิทธิ์อยู่ยงคงกระพันฉันก็ไม่สนใจทั้งนั้นแหละ!”พี่หน่ายเรียกใช้สกิลชำระล้างให้เย่ฮวาพร้อมกับดึงเสื้อยูกาตะขึ้นมาบังไว้ที่หน้าอกของตัวเองพร้อมกับพูด “สัตว์เลี้ยงตัวนี้สามารถเติบโตได้อีก คิดว่าคงจะเป็นเพราะพรสวรรค์เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วที่ติดตัวมา เย่เย่น้อยนายช่วยฉันพาเด็กคนนี้ไปเก็บเลเวลหน่อยสิ อย่างน้อยก็ให้เขาโตขึ้นกว่านี้และสามารถควบคุมฉี่กับอึได้ก็ยังดี……”เย่ฮวาถอยหลังออกไปครึ่งก้าว “แต่ฉันไม่อุ้มเจ้าเด็กนี่นะ ถ้าเจ้าเด็กนี่พิเรนทร์มาดูดนมฉัน ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแน่!”พี่หน่ายชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะดึงขอบชุดยูกาตะมาปิดที่หน้าอกของตนเองงอีกครั้ง ส่วนเจ้าเด็กเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของมู่จื่อหานก็ตีลังกาพลิกตัวลงมาที่พื้นอย่างช้าๆ และนุ่มนวล หลังจากนั้นก็รีบไปเกาะขาของพี่หน่ายพร้อมกับเงยหน้าขึ้นแล้วส่งสายตาอ้อนวอนราวกับกำลังจะร้องไห้ ในเวลาเดียวกันก็เปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา “หม่าม้า…”พี่หน่ายชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเย่ฮวาราวกับหาทางออก “เย่เย่น้อย…ฉันว่าฉันให้สัต
