“ชิ้ง!”ดาบงูหลามในมือกวัดแกว่งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วอีกทั้งยังส่งแรงโจมตีออกไปอย่างรุนแรง วินาทีต่อมาร่างของหมีดำก็เปล่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับค่าดาเมจจำนวนหลักหมื่นที่เด้งขึ้นบนศีรษะของมันจนทำให้พลังชีวิตของมันหมดลงพี่หน่ายที่อยู่ด้านหลังเย่ฮวายิ้มออกมาด้วยความดีใจ“เย่เย่น้อยเก่งขึ้นเรื่อยๆ เลยนะเนี่ย ฉันยังไม่มีโอกาสได้ฮีลเลือดให้นายเลยนะ”เย่ฮวาสะบัดเลือดที่เกาะอยู่บนปลายดาบในมือพร้อมกับพูดพึมพำออกมา “พี่หน่ายเธอก็พูดเกินไป แน่จริงเธอก็เอาค่าโจมตีด้วยเวทย์ของเธอมาให้ฉันดูสิ”พี่หน่ายแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ “ไม่ให้ดูย่ะ! เพราะฉันก็อยากจะเก็บไว้เป็นความลับเหมือนกัน~”“ชิ~”……หลังจากนั้นพวกเขาก็รีบขึ้นไปยังยอดเขาที่อยู่สูงสุดโดยระหว่างทางเย่ฮวาก็พูดคุยกับพี่หน่ายไปเรื่อยเปื่อย ไม่นานพี่หน่ายก็วกถามถึงสาเหตุที่พวกเขาสามคนหายไปหลังจากที่เกมปิดปรับปรุง ซึ่งเขาก็หาเหตุผลอื่นมาตอบคำถามเธอเพื่อคลายความสงสัยและความอยากรู้อยากเห็นของเธอเรื่องนี้ไม่แพร่กระจายให้คนอื่นรับรู้น่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แม้แต่พ่อของตน เขาก็กำชับกวาจื่อไม่ให้บอกเช่นกันยิ่งคนรู้เรื่องนี้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งลดความกังวลใจของคนอื่นได้มากเท่านั้นเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานพวกเขาก็มาถึงพื้นที่ที่เต็มไปด้วยป่าสีเขียวชอุ่ม ตอนที่หันไปมองก็พบว่ามันคือป่าไผ่ นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้เห็นป่าไผ่เช่นนี้ คราวก่อนที่เห็นป่าไผ่คือภาย
