เย่ฮวาที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดของหญิงสาวคนหนึ่ง ทว่ากลับไม่ได้รู้สึกดีอกดีใจเท่าไหร่นัก ตอนนี้เขากำลังถูกอุ้มด้วยท่าเจ้าหญิงและกำลังเข้าไปด้านในห้องนอนที่อยู่มุมทางเดินลินดาวางเย่ฮวาลงบนเตียงก่อนจะพูดกับเขาด้วยภาษาจีนที่ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นัก “คุณเย่ฮวาคะ นับแต่วันนี้ฉันจะเป็นพยาบาลส่วนตัวให้กับคุณและจะเป็นแม่บ้านภายในวิลล่าหลังนี้ด้วย ถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วยก็เรียกหาฉันได้เลยนะคะ”เย่ฮวาพยักหน้าก่อนจะยิ้มเจื่อนตอบกลับไป “มะ…ไม่เป็นไรครับ~”กวาจื่อกลับไปอยู่ที่หอพักภายในมหาวิทยาลัยแล้วตอนนี้ภายในวิลล่าเหลือเพียงแค่เย่ฮวา สาวงามระดับนางฟ้าสองคนและป้ามหาภัยอีกหนึ่ง!!!หลังจากลินดามั่นใจว่าไม่มีธุระอะไรที่เธอต้องทำต่อแล้ว เธอก็ยอมเดินออกจากห้องไป มู่จื่อหานเดินตรงมาที่ห้องเขาพร้อมกับเคาะประตูห้อง เย่ฮวายิ้มแล้วพูดกับเธอว่า “คุณหนู…นี่บ้านของเธอนะ จะเคาะประตูทำไมเนี่ยเธอจะเข้ามาตอนไหนสภาพของฉันก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ดี”มู่จื่อหานยิ้ม “นายมาที่นี่เพื่อมาพักฟื้นร่างกายนะ ไม่มีคำว่าบ้านเธอบ้านฉัน อีกอย่างการเคาะประตูห้องก่อนเข้ามาในห้องคนอื่นก็ถือว่าเป็นมารยาทขั้นพื้นฐานด้วย”มู่จื่อหานเดินเข้ามาและนั่งลงข้างเตียงเย่ฮวา เธอวางหมวกเกมไว้บนหัวเตียงแล้วยิ้ม “ฉันกับเยว่เอ๋อร์พักอยู่ชั้นบน ถ้านายมีอะไรก็กดกริ่งบนหัวเตียงเรียกลินดาได้เลย”เย่ฮวาสูดหายใจเข้าจนลึกก่อนจะตอบกลับไป “เข้าใจแล้ว~”มู่จื่อหานยิ้มตอบก
