“เฮือก…เฮือก…”
หวังเถิงหอบหายใจอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่าที่ส่งมาจากช่วงล่างของร่างกายย้ำเตือนเขาว่า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา
“พี่…พี่ชาย!”
“อย่าฆ่าผมเลย ได้โปรด ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ…!”
เขาอ้อนวอนอย่างน่าเวทนา ใช้สองมือพยุงร่างที่เต็มไปด้วยเลือดถอยหลังไปบนพื้น
เขาอยากจะหนีให้ห่างจากชายตรงหน้า…ห่างจากปีศาจตนนี้
หลินอันเอียงคอมองเขาอย่างสนใจ แต่ข้างหูกลับได้ยินเสียงปูหัวคนดิ้นรนลุกขึ้นอีกครั้ง
น่ารำคาญชะมัด
“แคร้ง!”
คมดาบออกจากฝัก แสงดาบเย็นเยียบวาบขึ้นแล้วหายไป
ร่างของหลินอันหายไปในพริบตาราวกับเงาซ้อน
เพียง 0.1 วินาทีต่อมา…
ขาปูสีเขียวคล้ำถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ ในเวลาเพียงชั่วพริบตา ขาทั้งหมดที่งอกออกมาจากหัวของผู้หญิงก็ถูกตัดขาดอย่างเรียบร้อย
เมื่อมองดูดีๆ หัวที่เหลือเพียงข้อต่อซึ่งถูกตัดออกไปนั้นดูคล้ายกับตัวปูที่ผู้คนนิยมกินกันในฤดูใบไม้ร่วง
…แต่มันก็คือปูจริงๆ
ปูหัวคนที่ไร้ซึ่งสติปัญญายังคงดิ้นรนเคลื่อนไหวไม่หยุด เมื่อสูญเสียขาทั้งหมดไป ใบหน้าของผู้หญิงก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
“เก็บขาปูทั้งหมดไว้ ของพวกนี้สร้างอาวุธได้ไม่น้อย”
เมื่อแน่ใจว่าอสูรร้ายไม่สามารถส
