ณ ห้างสรรพสินค้าชั้นสาม
หวังเถิงมือขวาถือซากศพผู้หญิงครึ่งท่อนวิ่งอย่างบ้าคลั่ง เสียงเคาะเล็บที่ถี่และต่อเนื่องดังตามมาติดๆ
เขามักจะหันกลับไปมองเป็นระยะๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจระงับได้
ตายแล้ว…ตายกันหมดแล้ว!
ปวดหัวแทบระเบิด…ทักษะจักจั่นพลีชีพครั้งสุดท้ายของเขาได้ใช้ไปแล้ว
แม้ว่าพลังจะดีไม่น้อย จักจั่นพลีชีพหนึ่งตัวในสถานการณ์ปกติสามารถระเบิด ซอมบี้ ได้เจ็ดแปดตัวในครั้งเดียว แต่สำหรับขาปูหัวคนที่แข็งแกร่งราวกับโลหะแล้ว กลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย นอกจากการทำให้ใบหน้าคนตรงกลางดูเจ็บปวดมากขึ้นแล้ว ก็ไม่สามารถแม้แต่จะขัดขวางได้
ซากศพครึ่งท่อนในมือผิวพรรณละเอียดอ่อน โคนขาที่อวบอิ่มบ่งบอกว่าเป็นผู้หญิง ดูออกว่าก่อนตายดูแลตัวเองเป็นอย่างดี
ทำไมยังมีอสูรร้ายอีก! ทำไมถึงมีสองตัว!?
หวังเถิงในใจทั้งโกรธทั้งแค้น เขาคิดไม่ตกว่านอกจากของบนชั้นบนสุดแล้ว ทำไมหลังจากที่แมงมุมถูกล่อออกไปแล้วที่นี่ยังมี สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ อีก
ถ้าหากรู้ล่วงหน้าว่ายังมีอสูรร้ายอยู่ที่นี่ ต่อให้ต้องอดตาย ข้าก็จะไม่ก้าวเข้ามาในห้างสรรพสินค้าแม้แต่ก้าวเดียว!
เพียงแต่…ปูหัวคนที่ไล่ฆ่าเขาอยู่ข้างหลังดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใ
