อะไรทั้งนั้น หลังจากนั้นเขาก็พูดขึ้นด้วยน้าเสียงที่อบอุ่นว่า “สวัสดีคุณเย่ ฉันคือพ่อของมู่จื่อหาน”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไปเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบาว่า “สวัสดีครับคุณอา”คุณมู่พ่อของมู่จื่อหานหันไปมองหน้าลูกสาวครู่หนึ่งหลังจากนั้นสองสาวก็เดินออกจากห้องไปทันที เพียงไม่นานเสียงของคุณมู่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ในฐานะของคนเป็นพ่อ ฉันขอบใจนายมากที่สละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยลูกสาวของฉัน”เย่ฮวายิ้ม “คุณอาไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ เสี่ยวหานเองก็เป็นเพื่อนของผม ในเมื่อเธอเจออันตรายทำไมผมจะไม่ช่วยเธอล่ะครับ”อีกฝ่ายยิ้มด้วยรอยยิ้มชื่นชม “ฉันมีลูกสาวแค่คนเดียวเธอคือคนที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน และเธอก็เป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียวของฉันด้วย นายช่วยชีวิตของเธอไว้ เพื่อเป็นการตอบแทนฉันจะทำตามที่นายต้องการหนึ่งอย่าง ไม่ว่านายจะต้องการอะไร ถ้าหากฉันสามารถทำได้ฉันก็จะทำให้ ขอแค่นายเอ่ยปากพูดออกมา”เย่ฮวารีบส่ายหน้า ทว่าทันใดนั้นเย่ฮวาก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดตรงบริเวณแผล ซึ่งทำให้เขาเผลอส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ ในเวลาเดียวกันคุณมู่ก็ใช้มือกดมาที่แขนของเขาเบาๆ “ลูกสาวของฉันไม่ใช่คนโง่และเธอก็สามารถแยกแยะได้ว่าคนไหนดีคนไหนเลว ซึ่งฉันรับรู้ได้ว่านายเป็นคนดี บุญคุณในครั้งนี้ฉันอาจจะต้องติดมันไว้ก่อน ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อขอบคุณและเอายามาให้นาย”เย่ฮวาพยักหน้า “ขอบคุณนะครับคุณอาที่อุตส่าห์สละเวลามาที่นี่ บาดแผลของผมไม่ได้รุนแรง
