อะไร นอนพักรักษาตัวอีกสักหน่อยก็คงจะหายแล้วล่ะครับ”คุณมู่ลุกขึ้นยืนแล้วมองมา “ถ้างั้นฉันต้องขอตัวกลับก่อน หลังจากนี้ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกฉันได้เลย แม้ว่าฉันจะไม่ได้เป็นซุปเปอร์ฮีโร่ แต่ขอแค่นายเอ่ยปากพูดฉันก็จะทำให้”เย่ฮวาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่าย จึงพยักหน้าตอบกลับไปเล็กน้อย หลังจากนั้นคุณมู่ก็เดินออกจากห้องไปด้วยความน่าเกรงขามและสุขุมมู่จื่อหานยืนคุยกับพ่อของเธออยู่หน้าประตูครู่หนึ่งก่อนที่พ่อของเธอจะหันมามอง และเมื่อก็ยิ้มตอบกลับไปเขาก็แยกตัวออกไปทันทีมู่จื่อหานเดินเข้ามาพร้อมกับกระติกน้าร้อน “เย่ฮวานี่เป็นโจ๊กที่พวกฉันเพิ่งต้มไว้ให้ นายกินสักหน่อยนะ พ่อของฉันเอายาสมุนไพรจีนมาให้ด้วย กินของพวกนี้บาดแผลจะได้หายเร็วขึ้น”สีหน้าของมู่จื่อหานเต็มไปด้วยความห่วงใย และเขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธความหวังดีของเธอ เขาจึงพยักหน้าตอบกลับไปอย่างว่าง่าย
