ยช่วยทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วเล่นกับฉันต่ออีกสักหน่อยไม่ได้รึไง?”เย่ฮวาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ที่เรียกเธอมาก็เพราะว่ามีธุระอยากให้เธอช่วย แต่ก็ช่วยไม่ได้นะ เอาเป็นว่าจัดการเรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่ฉันจะเที่ยวเล่นกับเธอสามวันสามคืนเลยแล้วกัน”“จริงเหรอ?”“พูดแล้วไม่คืนคำ!”“พูดคำไหนคำนั้นนะ!”ยาวกู่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูด “จริงด้วย ว่าแต่นายจะให้ฉันทำอะไร?”เย่ฮวาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ยาวกู่ฟังอีกครั้ง หลังจากนั้นก็พูดต่อว่า “ที่ฉันอยากให้เธอทำก็คือช่วยเข้าไปอยู่ในกลุ่มของลั่วปี๋เสี่ยชีเหลียง หลังจากเข้าร่วมภารกิจและเจอกับกษัตริย์เมืองซีเยว่แล้ว ช่วยฉันแย่งหยกแห่งวิญญาณหรือหนังสือต้องคำสาปให้ฉันหน่อย”ยาวกู่พยักหน้า “โอเค ตอนนี้ลั่วปี๋เสี่ยชิงเหลียงตอบตกลงกลับมาแล้ว”เย่ฮวาเบิกตาโต “โห! ทำไมเร็วขนาดนี้เนี่ย!”“แค่ฟังฉันก็รู้แล้วว่านายอยากจะให้ฉันทำอะไร ยังต้องรอให้นายพูดแล้วค่อยทำอีกเหรอ?”ยาวกู่มองเย่ฮวาแล้วพูดต่อว่า “ตอนนี้นัดสถานที่ไว้เรียบร้อยแล้ว เราจะไปเจอกันที่หุบเขาสีครามด้านนอกเมืองเลี่ยเยี่ยน ส่วนนายก็ทิ้งระยะห่างจากฉันไว้สัก 500หลาก็แล้วกัน ฉันจะแชร์พิกัดกับมุมมองของฉันไปให้นายหยกแห่งวิญญาณชิ้นนั้นมีโอกาสมากกว่าครึ่งที่มันจะนำไปเจอกษัตริย์เมืองซีเยว่ หลังจากเจอกษัตริย์แล้วฉันคิดว่ากษัตริย์องค์นี้จะต้องเป็นบอสแน่นอน นายคอยหาโอกาสที่เหมาะสมก็แล้วกัน แต่ฉันคิดว่าหนังสือต้องคำสาปสำคัญกว
