ท่ามกลางชั้นเมฆที่เป็นดั่งปุยนุ่นมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังย่างกรายเข้ามาอย่างช้าๆ เธอหยุดอยู่ข้างๆ เย่ฮวาพร้อมกับใช้ศีรษะของเธอซบลงบนบ่าของเขาอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้าเสียงนุ่มนวลว่า “ตาทึ่ม…ทำไมถึงไม่รักตัวเองบ้างเลย วันๆ เอาแต่ทะเลาะชกค่อยกับคนอื่นอยู่ได้ จะมีสักวันไหมที่นายจะไม่ทำให้คนอื่นเป็นห่วง”เย่ฮวาสูดดมกลิ่นหอมๆ บนตัวของเธอพร้อมกับกระตุกมุมปากขึ้น “ถ้าไม่ใช่เพราะฉันชกต่อยเป็น เธอก็คงจะเป็นของฉันไม่ได้หรอกจริงไหมเสี่ยวหยู่?”หญิงสาวใช้หมัดเล็กๆ ของเธอชกมาที่กลางอกของเย่ฮวาเบาๆ “ตาบ้า! แต่หลังจากนี้นายห้ามทำอะไรแบบนี้อีกนะ ข้างตัวนายยังมีคนที่รักนายอีกมากมาย พวกเขาก็ไม่อยากให้นายต้องตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน”ทันใดนั้นสมองของเย่ฮวาก็รับรู้ได้ถึงแสงจากดวงดาวความมืด ใบหญ้า การต่อสู้ เสียงปืน ไร้เรี่ยวแรง ความโกรธ ความชา และความ…ตาย…เย่ฮวาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็เห็นหญิงสาวที่กำลังยิ้มอยู่ตรงหน้า “ฉัน…ฉัน…”เธอก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของเย่ฮวาพร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วใช้ริมฝีปากของเธอจุ๊บมาบนริมฝีปากของเย่ฮวา ความรู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวังถูกส่งเข้ามาภายในใจ ตอนที่มือของเขากำลังยื่นออกไปกอดเธอไว้ร่างของเธอก็ถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ฝ่ามือของเธอแตะมาที่หน้าอกของเขาแล้วผลักออกไป จนทำให้เขารู้สึกได้ราวกับว่าร่างกายของตนกำลังจะกลายเป็นขนนกที่ปลิวลอยออกไปไกลเมฆท
