ามฉันว่าอะไร มู่จื่อหานไม่เป็นอะไร เมื่อคืนนั้นฉันกับพวกอีกสิบกว่าคนตามนายไปที่โรงงานร้างนั่น แต่จู่ๆ พิกัดโทรศัพท์ของนายก็หายไป ฉันเลยคิดว่าต้องเกิดเรื่องกับนายแน่ๆ ฉันเลยให้ทุกคนแยกย้ายกันออกตามหา ซึ่งในตอนนั้นมีหนึ่งในกลุ่มคนของฉันไปเจอมู่จื่อหานโดยบังเอิญ พวกฉันก็เลยตามไปหานายจนเจอ โชคดีนะที่ชะตาของนายยังไม่ถึงฆาต แต่ถ้าไปช้ากว่านั้นอีกแค่ไม่กี่นาทีนายคงตายไปแล้ว”เย่ฮวาที่กำลังจะยักไหล่ตอบกลับไป จู่ๆ ความรู้สึกเจ็บปวดบนร่างกายก็ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันทีกวาจื่อมองหน้าเย่ฮวาแล้วพูด “ฉันรู้จักนายมาตั้งแปดปีแล้ว แถมพวกเราก็ทะเลาะชกต่อยกับชาวบ้านไปนับครั้งไม่ถ้วน ฉันไม่เคยเห็นนายบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้มาก่อนเลย แขนซ้ายกระดูกหัก บาดแผลที่แขนซ้ายก็ยาวไปจนถึงหลัง ไหนจะหน้าอกกับขาที่ถูกปืนยิงเข้าใส่อีก บนตัวนายมีบาดแผลยี่สิบกว่าจุดเลยนะ รอยฟกช้ากับรอยขีดข่วนยิ่งไม่ต้องพูดถึง ฉันถึงได้บอกไงว่าชะตาของนายยังไม่ถึงฆาตบาดแผลมากมายขนาดนี้แต่ก็ยังเอาชีวิตนายไปไม่ได้”เย่ฮวาพึมพำ “ฉันเคยบอกแล้วไงว่าตอนเด็กๆ เคยมีหมอดูบอกว่าฉันจะมีชีวิตถึงอายุ 99 ปี ถ้าเจอกับคนมีคุณธรรมสูงไม่แน่อาจจะมีอายุถึง 103 ปีเลยก็ได้นะ”“ถุย! เอ็งจะเป็นเต่าเหรอ! อยากจะเป็นผู้ครองโลกรึไง? อายุ 103 ปี เฮอะ ถ้าบอกว่าหน้าเหมือนคนอายุ 103ปีค่อยว่าไปอย่าง…”“อ่าวไอ้เวรนี่!”กวาจื่อยิ้มแล้วชี้ไปที่กระเป๋าลากที่อยู่ข้างๆ “อุปกรณ์
