กับหมวกเกมฉันเอามาให้แล้ว ฉันรู้ว่านายคงไม่ยอมอนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ แน่ เดี๋ยวฉันช่วยคิดตั้งให้ก็แล้วกันนะ”เย่ฮวาเลิกคิ้วขึ้น “คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่ากวาจื่อจะเป็นคนมีสติปัญญาแพรวพราวขนาดนี้”“เหอะๆ ฉันเคยบอกนายก่อนหน้านี้แล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันมีสายตาที่หลักแหลมและชาญฉลาด แม้แต่พระอาทิตย์ก็ยังแพรวพราวสู้ฉันไม่ได้เลย เพราะฉันส่องแสงสีทองแวววาวระยิบระยับ…”“ทองเก๊…”“……”……หลังจากนั้นซิงเหอและโม่ซางก็ผลัดเวรกันเข้ามาพูดคุยกับเย่ฮวาต่อ เยว่เอ๋อร์และมู่จื่อหานคอยอยู่เฝ้าเขาเป็นเวลาสองวันเต็ม และดูเหมือนว่าพวกเธอเองก็คงจะยังไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มที่ สองสาวคงจะเป็นกังวลกับเย่ฮวามากจนทำให้เธอไม่สามารถปล่อยวางได้ หลังจากที่เขาและกวาจื่อโน้มน้าวใจเธออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดพวกเธอก็ยอมกลับไปพักผ่อนแต่โดยดีหลังจากได้รับอนุญาตจากหมอแล้ว กวาจื่อก็ติดตั้งเครื่องเล่นเกมทันที พร้อมกับช่วยใส่หมวกให้กับเย่ฮวาด้วย เป็นเวลาสองวันแล้วที่ไม่ได้เข้าไปในเกม และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าภายในเกมหลังจากมีการปรับปรุงเซิร์ฟเวอร์แล้วจะเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยขนาดไหน“สวบ!”เท้าของเย่ฮวากำลังเหยียบย่าอยู่บนพื้นหญ้าที่พลิ้วไหวไปมาตามแรงลม เขากำลังยืนอยู่ภายในสวนดอกไม้ที่อยู่ด้านหลังของเมืองซีเยว่ รอบๆ ยังคงเป็นฉากเดิมเหมือนกับก่อนหน้านี้ ทว่าร่างของคาจิอันนาที่อยู่ภายในศาลากลับหายไปแล้วทันทีที่เข้าสู่เกม คนที่อยู่ในกิลด์ก็ต่างพากันทักทา
