์ที่หายลับขอบฟ้าทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้ม ทว่าพื้นดินที่ขาวโพลนด้วยหิมะแห่งนี้กลับยังมีแสงสว่างเหลือทิ้งไว้ ยังคงมีแสงสว่างอยู่รอบๆรอยเท้าสองสามรอยปรากฏตรงทางเดินที่อยู่ภายในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง ภายในซอยเล็กแห่งนี้มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนพิงกำแพงและมองชายหนุ่มสองคนที่อยู่ตรงหน้า พวกเขายิ้มออกมาจนเผยให้เห็นฟันเหลืองอ๋อยระหว่างที่กำลังพูดคุยกันก็ได้กลิ่นของเหล้าที่เหม็นคลุ้งไปทั่ว“ทำไมไม่หนีแล้วล่ะ?” หนึ่งในนั้นพูดกับหญิงสาวที่มีใบหน้าขาวซีดพร้อมกับแกว่งมีดเล็กในมือไปมาชายอีกคนแย่งมีดเล็กจากอีกฝ่ายแล้วเสียบกลับเข้าไปในกระเป๋า “อย่าเอาออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าสิวะ เดี๋ยวน้องสาวคนนี้ก็ตกใจแย่สิ”“ก็จริง!”ชายคนนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวที่กำลังร้องห่มร้องไห้ ทันใดนั้นร่างของเธอก็หลบพวกเขาทั้งสองด้วยความหวาดกลัว ฝ่ามือใหญ่ของชายคนนั้นผลักเธอไปที่มุมกำแพงพร้อมกับด่า “กูอุตส่าห์จะเล่นด้วย! อย่ามาทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย!!!”พูดจบฝ่ามือของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นสูงเตรียมที่จะฟาดลงบนใบหน้าของเธอ ตอนที่หญิงสาวกำลังหลับตาเพื่อรับแรงปะทะบนใบหน้า เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับลมเย็นๆที่กำลังจะปะทะเข้าใส่ใบหน้าของหญิงสาวก็หยุดลง เธอลืมตาขึ้นมามองก็พบว่ามีฝ่ามือของชายคนหนึ่งกำลังจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้ทันทีที่ถูกขัดขวางชายคนนั้นก็ถูกผลักจนลงไปนั่งอยู่ที่พื้นทันที ส่วนชายอีกคนที่กำลังจะแก้แค้นให้กับเพื่อนตัวเองก็ถูกเตะเข้า
