งเขา ทันทีที่เห็นกระบอกปืน สายตาของเขาก็จ้องมองไปที่ปากกระบอกปืนทันทีเย่ฮวาใช้พลังทั้งหมดที่มีพุ่งเข้าใส่ชายที่อยู่ตรงหน้าทว่าเขากลับรู้สึกราวกับตัวเองกำลังตกอยู่ในห้องใต้ดินที่ทั้งเย็นและมืด เขาหลับตาลงขณะที่ร่างกายยังคงถูกโจมตีเข้าใส่ บางทีตอนนี้ร่างของเขากำลังถูกยิงก็เป็นได้ความรู้สึกชาและร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย ตอนนี้รู้สึกชาไปทั่วทั้งตัวแล้ว สมองขาวโพลนไร้ซึ่งความรู้สึกเขาเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังโบกมือให้กับตน…เสี่ยวหยู่เหรอ? หรือว่ามู่จื่อหาน?ตอนนี้จะเป็นใครไม่สำคัญ เพราะเขาไร้เรี่ยวแรงและรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว ขอแค่ได้นอนเพียงครู่เดียว เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น…“ไอ้หน้า….!!!” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู เย่ฮวารู้สึกราวกับได้ยินเสียงของเจ้ากวาจื่อ คงจะฝันไปสินะ…รอบตัวของเย่ฮวามีเสียงของคนกำลังวิ่งผ่านไปอย่างไม่หยุด ดูเหมือนว่ากำลังมีการต่อสู้กันเกิดขึ้นสัญชาตญาณของเขาบอกตัวเองแบบนั้น เย่ฮวารู้สึกได้ว่ามีผู้หญิงกำลังกอดตัวเองและร้องห่มร้องไห้ออกมา เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นและน้าตาที่หยดลงบนหน้าของตนอยากลืมตาขึ้นมาเหลือเกิน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังลากขาทั้งคู่ของเขาลงนรก ช่างมืดมิดและโดดเดี่ยว…ยังไม่อยากไป…แต่ก็ไม่มีแรงที่จะต่อต้านนี่ฉัน…ตายแล้วเหรอ?………………………..หมอกขาวโพลนตกลงมาจากฟากฟ้าจนทำให้เสื้อคลุมถูกเปื้อนด้วยหมอกที่ขาวโพลน แสงอาทิตย
