กับพุ่งตัวเข้าใส่กลุ่มคนเหล่านั้น ทว่าทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาใหญ่เงาหนึ่งกำลังพุ่งตัวมาดักหน้าเขาไว้ เสียง “ปัง” ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเย่ฮวาที่กระเด็นลอยออกไปไกลก่อนจะกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ในเวลาเดียวกันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น——ไอ้เด็กนี่…ไม่กลัวตายจริงๆ…เอามันให้ตาย…อย่าให้หนีไปได้…จับมันไว้…เย่ฮวาแทบจะหมดกำลังลง ความโกรธและไฟที่โชกโชนอยู่ภายในใจเมื่อครู่ได้หายไปหมดสิ้นแล้ว ตอนนี้สมองของเย่ฮวามีเพียงเสียงเดียวที่ยังคงดังอยู่ภายในนั้น…ตายไม่ได้เด็ดขาด!เย่ฮวาลุกขึ้นด้วยท่าทางทุลักทุเลก่อนจะจับท่อนเหล็กที่อยู่ที่พื้น ฉับพลันหนึ่งในนั้นก็แผดเสียงคำรามออกมาแล้ววิ่งอ้อมมาทางเย่ฮวาก่อนจะใช้ท่อนเหล็กฟาดเข้าใส่เขาไม่ยั้งมุมปากของเย่ฮวามีเลือดไหลซิบลงมา ขณะที่ลุกขึ้นยืนและลากท่อนเหล็กในมือ พร้อมกับมองไปยังเงาหนึ่งที่ห่างออกไปไม่ไกลด้วยสายตาเย็นชา“ปัง!”ร่างของเย่ฮวาเกิดแรงสั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกับเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นข้างหู เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นศีรษะของตัวเอง ดูเหมือนว่าจะเป็นแผลใหม่ที่ได้รับเมื่อครู่เย่ฮวายื่นมือออกมาลูบที่บริเวณหน้าอก ก็สัมผัสได้ถึงของเหลวที่ทั้งหนืดและอุ่น หรือว่า…จะถูกยิง……เย่ฮวาใช้ท่อนเหล็กปักลงสู่พื้นดินขณะที่เข่าข้างหนึ่งทรุดลงกับพื้น ขณะที่แหงนหน้าขึ้นมาเขาก็พบว่าชายที่สวมใส่ชุดสูทสีแดงกำลังก้าวเท้ามาตรงหน้าตนอย่างช้าๆพร้อมกับใช้กระบอกปืนจ่อมาที่กลางอกขอ
