บากยกกริชในมือขึ้นแล้วพุ่งตัวมาทางเย่ฮวา“แกคงจะอยากตายมากสินะ! แกรู้ไหมว่าพวกฉันเป็นใคร?กล้าดียังไงถึงได้บุกรุกมาที่นี่!!!”สายตามองไปยังร่างของมู่จื่อหานที่ยังหลับไม่ได้สติเย่ฮวาก็ขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง ภายในใจผุดความคิดที่เต็มไปด้วยแรงสังหารขึ้น เย่ฮวาใช้มือจับหน้าอกตัวเองแล้วดันตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ใช้ไม้เบสบอลฟาดเข้าใส่ชายหน้าบากอย่างไม่รีรอชายหน้าบากใช้มือจับไม้เบสบอลที่กำลังฟาดเข้าใส่หน้าของตน หลังจากนั้นก็ใช้กริชส่งออกมาตรงช่วงท้องของเย่ฮวา!เห็นเช่นนั้นเขาก็รีบใช้แขนทั้งสองข้างกดข้อมือของอีกฝ่ายไว้ ในเวลาเดียวกันก็แอ่นตัวไปทางด้านหลังแล้วใช้มือดึงแขนของอีกฝ่ายมาด้านหน้า ก่อนที่จะเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างพร้อมกับใช้เท้าเตะเข้ากลางอกอย่างแรงชายหน้าบากถอยออกไปสองก้าวพร้อมกับถมน้าลายออกมาแล้วยิ้มด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “ไม่เลวนี่ ดูเหมือนว่าคงจะมีความสามารถอยู่ไม่น้อย พี่ใหญ่ของฉันคือนกฮูกดำถ้าแกรู้จักชื่อของเขา ฉันขอเตือนว่าทางที่ดีอย่ามาสร้างศัตรูกับพวกฉันจะดีกว่า!”เย่ฮวายังคงไม่พูดอะไรกับอีกฝ่าย เขาพุ่งตัวเข้าใส่เขาอีกครั้งอย่างไม่หยุด ถ้าหากพี่ใหญ่ที่หมอนี่พูดถึงมาถึงที่นี่เขาคงจะช่วยมู่จื่อหานออกไปไม่ได้แน่!กริชในมือของชายหน้าบากเป็นดั่งงูพิษที่แทงเข้าใส่เย่ฮวา เขารีบเบี่ยงตัวออกไปทว่าก็ยังไม่สามารถหลบปลายมีดของอีกฝ่ายได้ จึงทำให้แขนของเขาเกิดบาดแผลขึ้น ทว่าแผล
