ที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่เส้นยาวหนึ่งเส้นที่ไม่ได้ลึกอะไร และมันก็ทำให้รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาก็เท่านั้นหมัดของเย่ฮวาถูกส่งออกไปอีกครั้งและเล็งไปที่หน้าของชายหน้าบาก เขาจึงใช้แขนซ้ายขึ้นมาต้านการโจมตีไว้ก่อนจะใช้มือจับมาที่มือของเย่ฮวา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดุร้าย ขณะที่ขาขวาของเย่ฮวากระแทกเข้าใส่ร่างของเขาอย่างไม่คิดชีวิต ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไรมู่จื่อหานจะต้องออกไปให้ได้และนี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด!!!ชายหน้าบากยืดตัวขึ้นแล้วจ้องมองมาที่เย่ฮวาด้วยสายตาชั่วร้าย “ไอห่านี่!”“ปั่ก!”ไม้เบสบอลฟาดเข้าใส่หน้าของเขาจนร่างสั่นสะท้านก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น แขนซ้ายของเย่ฮวายังคงมีเลือดไหลอย่างไม่หยุด เย่ฮวาฉีกแขนเสื้อออกมาแล้วพันแผลไว้หลังจากนั้นก็รีบวิ่งไปหามู่จื่อหานทันทีเย่ฮวาใช้มือขวาประคองศีรษะของมู่จื่อหานแล้วยกตัวเธอให้นั่งขึ้นมา หลังจากนั้นก็ใช้มือเขย่าตัวของเขาไว้พร้อมกับเรียกด้วยความร้อนใจ “เสี่ยวหาน! เสี่ยวหาน!ตื่น!!!”มู่จื่อหานขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างช้าๆ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้น ทันทีที่เธอเห็นหน้าเย่ฮวา เธอก็ถลาเข้ามากอดเย่ฮวาไว้พร้อมกับเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาเย่ฮวาลูบหลังเธอเบาๆ แล้วพูด “ลุกไหวไหม? ที่นี่ไม่ปลอดภัย เรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ!”พูดจบเย่ฮวาก็ประคองร่างของมู่จื่อหานให้ลุกขึ้นหลังจากนั้นก็เดินไปยังรถตู้ที่จอดอยู่ด้านนอก หลังจากประคองเธอขึ้นมานั่งบนที่นั่งข้างคนขับแ
