ล้ว เย่ฮวาก็รีบขับรถเพื่อออกจากซอยแคบที่เต็มไปด้วยโคลนทันทีใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้าตา เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วพันแผลให้เย่ฮวาใหม่อีกครั้งหลังจากนั้นก็พูดด้วยน้าเสียงสะอึกสะอื้นว่า “เย่ฮวาฉันขอโทษ…”น้าตาของเธอยังคงไหลเป็นสาย ทั้งเลือดและน้าตาของเธอทำให้ผ้าเช็ดหน้าของมู่จื่อหานเปียกชุ่ม เขาอดทนกับความเจ็บปวดบนบาดแผลแล้วฝืนยิ้มตอบกลับไป “ไม่เป็นไรนะ ฉันเคยบอกเธอแล้วไงว่าฉันจะคุ้มครองเธอให้ได้อีกอย่างเรื่องนี้เธอก็ไม่ผิดอะไร ทำไมต้องขอโทษฉันด้วยล่ะ”มู่จื่อหานยังคงร้องไห้ออกมาอย่างไม่หยุด ตอนนี้เธอกลายเป็นคนเจ้าน้าตาแล้ว หัวหน้ากิลด์หานเยว่เหมิงผู้เยือกเย็นคนนั้นที่ทำให้ทุกคนต้องหวาดกลัว กลับกลายเป็นหญิงสาวที่บอบบาง ซึ่งนั่นทำให้ตัวเย่ฮวาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจเธออย่างไร“เอี๊ยดด…”เสียงเบรกดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน เย่ฮวาจึงรีบควบคุมพวงมาลัยเพื่อไม่ให้เสียหลัก สาเหตุที่เบรกก็เพราะฝั่งตรงข้ามมีรถบีเอ็มสีแดงกำลังขับเข้ามาโดยมีรถตู้อีก 2-3 คันที่กำลังตามมาติดๆ โรงงานร้างแบบนี้ไม่มีทางที่จะมีคนอื่นเข้ามาที่นี่ ดังนั้นเขาจึงพอจะเดาได้ว่าใครที่กำลังขับเข้ามาที่นี่!เย่ฮวารีบพูด “เสี่ยวหานเธอยังเดินไหวไหม?”เธอพยักหน้า “ปวดหัวนิดหน่อย แต่ก็ยังเดินไหวอยู่…”เย่ฮวาพูดเสียงเคร่งขรึม “ลงจากรถ! แล้ววิ่งเข้าไปในป่านั่นซะ!”มู่จื่อหานเช็ดน้าตา “เย่ฮวา…”“อย่าเพิ่งพูดอะไร รีบหนีไปก่อน! เดี๋ยวค่อยคุยก
