พูด “เสี่ยวหานเธอวิ่งไปทางนั้นนะ ตรงนั้นมีถนนใหญ่อยู่ ถ้าเจอคนขับรถผ่านไปผ่านมาให้ร้องขอความช่วยเหลือ!”มู่จื่อหานส่ายหน้า “แล้วนายล่ะ!”เย่ฮวาเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ “เราหนีไปด้วยกันแบบนี้ไม่ได้ นั่นก็แค่พวกกลุ่มนักเลง มากสุดก็แค่โดนซ้อมไม่กี่ที เธอรีบหนีออกไปเถอะ ถ้ามีโอกาสเธอก็สามารถเรียกคนมาช่วยฉันได้!”มู่จื่อหานที่กำลังจะพูดอะไรต่อจากนั้น จู่ๆ ด้านหลังของเธอก็ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งขึ้น เขาง้างมือขึ้นพร้อมกับใช้ไม้เบสบอลเพื่อฟาดเข้าใส่มู่จื่อหาน เย่ฮวาเห็นเช่นนั้นก็รีบใช้มือจับศีรษะของมู่จื่อหานมาไว้ที่อกของตน แล้วยกแขนขวาขึ้นมาต้าน!“ปั่ก!”ไม้เบสบอลฟาดเข้าใส่แขนของเขาอย่างแรงจนกระดูกแขนถึงกับเกิดเสียงดังลั่น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งแขน! เย่ฮวารีบใช้หมัดซัดเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างสุดกำลังจนทำให้อีกฝ่ายสลบไปในทันที!เย่ฮวารีบผลักมู่จื่อหานออกไปแล้วตะโกน “รีบไปสิ!!!”มู่จื่อหานมองเย่ฮวาด้วยน้าตาก่อนจะตัดสินใจวิ่งไปทางถนนใหญ่ทันที ส่วนเย่ฮวาก็รีบควานหากริชที่อยู่ข้างเอวของอีกฝ่ายแล้วมองตรงไปยังหญ้าตรงหน้าที่กำลังเคลื่อนไหวไปมา ขอเพียงแค่ยังขยับตัวได้ เขาก็สามารถต้านกลุ่มคนพวกนี้ได้!!!มู่จื่อหานฉันหวังว่าเธอจะหนีออกไปได้นะ…ไม่สิ! เธอต้องหนีออกไปได้แน่!!!
