ตัวไปด้านหลังอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว รถขับพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วจนทำให้ต้นไม้ที่อยู่สองข้างทางผ่านหางตาไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้คนขับจับพวงมาลัยรถไว้แน่นขณะที่ยังคงเหยียบคันเร่งอย่างไม่คิดชีวิตเย่ฮวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็แทบจะหายใจไม่ออก โชคดีที่ได้มาเจอกับรถคันนี้ ไม่งั้นป่านนี้เขาคงจะต้องวิ่งอีกนานเลย เป็นเพราะอยากให้คนขับเชื่อในสิ่งที่เย่ฮวาพูด จึงจำเป็นต้องพูดโกหกออกไปคนขับเหยียบเหยียบคันเร่งไปพลางก็ถามไปพลางว่า“ไอ้น้อง เมื่อก่อนฉันก็เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนนะ แต่แฟนฉันยอมไปด้วยตัวเอง ถ้าแฟนนายยอมตามไอ้นั่นไปด้วยตัวเองฉันว่านายอย่าไปไล่ตามให้เสียเวลาเลย เพราะถ้าคนมันจะไปรั้งยังไงก็ไม่อยู่หรอก”เย่ฮวากำหมัดแน่นแล้วพูด “เธอถูกลักพาตัวไปแบบกะทันหัน รถคันนั้นจอดอยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัย XX แค่สองนาทีเอง พี่ชายช่วยขับให้เร็วขึ้นอีกหน่อยเถอะ ฉันกลัวว่าอาจจะเกิดอันตรายกับเธอได้!”คนขับชี้ไปที่หน้าปัดรถ “นี่ก็เหยียบไป 90 แล้วนะ ฉันเคยขับทางนี้มาก่อน ทางโค้งโคตรเยอะ ฉันขับเร็วได้เท่านี้แหละ อีกอย่างรถตู้ก็ใหญ่ ทางแบบนี้ขับเร็วสุดก็ 70-80นั่นแหละ ยังไงก็ตามทัน”“รบกวนหน่อยนะพี่ชาย ฉันขอพักหายใจแปบ เมื่อกี้วิ่งมาโคตรเหนื่อยเลย”“ฉันมีน้า…”พูดจบคนขับก็ยื่นน้ามาให้หนึ่งขวด เย่ฮวากล่าวขอบคุณแล้วยกซดจนหมดขวด หลังจากผ่านไปได้ครึ่งนาที ลมหายใจก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง ด้านหน้าเห็นไฟท้ายของรถที่อยู่ตรงหน้า คนขับเห็น
