ลมหนาวที่แผ่วเบาพัดโชยผ่านมาจนทำให้เส้นผมของมู่จื่อหานพลิ้วไหวเล็กน้อย เธอเม้มปากลงล่างทว่าใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความจริงจัง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยการรอคอย เย่ฮวามองเธอแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า “เธอ…ก็ดีมากเลย ถือว่าเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบคนหนึ่ง……”มู่จื่อหานหลับตาลงอย่างแผ่วเบา ใบหน้าที่งดงามของเธอทำให้คนที่พบเห็นต่างพากันรู้สึกหลงใหลเป็นอย่างมาก หลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาทีเธอก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองเย่ฮวา “ฉันคิดว่านายเองก็เป็นผู้ชายที่เก่งมากคนหนึ่งเหมือนกัน ถ้ามีโอกาสฉันก็อยากจะรู้จักกับนายให้เร็วกว่านี้ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นบางทีฉันอาจจะรักนายก็ได้…..”เย่ฮวาชะงัก “เธอเลิกล้อเล่นเถอะ แต่ฉันก็ยังแปลกใจอยู่ดีทำไมต้องรู้จักฉันก่อนหน้านี้ถึงจะรักฉันด้วยล่ะ?”มู่จื่อหานเม้มปาก “ก็จะได้ดูใจกันไปเรื่อย ดูกันไปนานๆ ไง ฉันคิดว่าความรู้สึกที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องของความฉาบฉวย เพราะมันต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานบางอย่าง ทั้งเวลาและการได้อยู่ด้วยกันคือสิ่งที่แท้จริง”เย่ฮวาพึมพำ “หัวหน้าหยุดพูดเรื่องนี้เถอะ ถ้าขืนยังพูดเรื่องพวกนี้กับฉันต่อไปฉันคงได้เป็นศัตรูกับผู้ชายทุกคนที่อยู่ในเกมหลิงเกิงแน่ เธอดูชีวิตน้อยๆ ของฉันสิ ผ่านไปอีกไม่กี่วันคงได้นอนเป็นศพอยู่ในซอยของเมืองชิงสุ่ยอยู่เพียงลำพังแน่”มู่จื่อหานยิ้ม “ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยๆ ก็ได้ตายอย่างมีราคา……”ร่างเย่ฮวาสั่นสะท้าน “เสี่ยวหานอย่าทำแบบนี้สิ! ฉันอุ
