ตส่าห์ยินดีที่จะก้มหัวและภักดีต่อเธอเลยนะ~”“แบร่ๆๆ……”……หลังจากกินมื้อค่าเสร็จก็เป็นเวลาทุ่มกว่าแล้ว หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจการเดินเที่ยวกับมู่จื่อหานตามที่เธอต้องการ พวกเขาก็เดินทางกลับมหาวิทยาลัยของเธอทันทีซึ่งระยะทางก็เพียงแค่ 2-3 กิโลเท่านั้น และมันก็ไม่ได้นานมากเท่าไหร่ อีกอย่างเย่ฮวาเองก็ไม่ค่อยได้ออกมาเดินเล่นตอนดึกๆ แถมข้างๆ “ออกเดท” กับมู่จื่อหานก็ยังมีสาวสวยอีกคนหนึ่งเดินอยู่ข้างๆ ด้วย ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธเลยสักนิดระหว่างที่เดินกลับมหาวิทยาลัยเย่ฮวาก็พูดคุยกับเธอไปพลาง ส่งเสียงหัวเราะคิกคักไปตลอดทาง ระยะทางไม่กี่กิโลแต่พวกเขากลับใช้เวลาเดินเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ตอนที่กำลังเดินอยู่นั้นเจ้ากวาจื่อก็โทรมาตามให้เขารีบกลับห้องด้วยเช่นกันภายในมหาวิทยาลัยตอนกลางดึก ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่แสนเงียบสงบ บนทางเดินไร้ซึ่งเงาของผู้คนที่เดินผ่านไปมา มีเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่เดินผ่านไปท่ามกลางลมโชยยามค่าคืน รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็เดินมาถึงทางเข้ามหาวิทยาลัยแล้วมู่จื่อหานหยุดการก้าวเดิน เธอยิ้มด้วยรอยยิ้มที่งดงาม“ถึงแล้วเย่ฮวา ขอบใจมากนะที่อยู่เป็นเพื่อนฉันวันนี้ วันนี้ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ”เย่ฮวายักไหล่ “วันนี้ถือเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดของปีนี้เลยล่ะ”“จริงสิ? ถ้างั้นนายเองก็ควรจะขอบใจฉันด้วยนะ?”มู่จื่อหานยิ้มด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์จนทำให้ยากเกินกว่าที่จะถอนตัวได้“ฉันต้องขอบคุณ
