เธอยังไงดีล่ะ?” เย่ฮวาจงใจถามมู่จื่อหานก้าวเท้ามาหาเย่ฮวาก่อนจะเขย่งปลายเท้าแล้วกระซิบข้างหูเย่ฮวาว่า “ถ้าวันหนึ่งฉันสามารถครอบครองตำแหน่งภายในโลกของนายได้ ฉันหวังว่ามันจะเป็นตำแหน่งพิเศษที่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป……”หลังจากพูดจบเธอก็ถอยหลังออกไปแล้วหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปด้านในมหาวิทยาลัยทันที เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมๆ จากตัวเธอที่แตะจมูก เขามองดูร่างของเธอที่ยืนอยู่ตรงทางถนนของฝั่งตรงข้ามพร้อมกับหันมายิ้มให้ “กลับเถอะ~”เย่ฮวายิ้มด้วยรอยยิ้มแผ่วเบาและพยักหน้าให้ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปแสงหนึ่งปรากฏขึ้นที่หางตา เขาเห็นรถคันหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว แสงสว่างตรงหน้าทำให้เขาไม่สามารถมองภาพได้อย่างชัดเจนเท่าไหร่นักเย่ฮวารีบกระโดดหลบไปด้านข้าง ทันใดนั้นลมก็ปะทะผ่านไปอย่างแรง เพียงครู่เดียวภาพตรงหน้าก็มืดลงหลังจากที่เขากระพริบตาถี่ๆ ก็พบว่าภาพตรงหน้าเริ่มกลับมาอีกครั้ง“ปี๊น…”เสียงแตรดังขึ้น หลังจากที่หันกลับไปมองก็พบว่าด้านหลังมีรถอีกคันที่กำลังขับมาอย่างรวดเร็วไม่แพ้กันแม้ว่าการมองเห็นจะไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก แต่ก็พบว่ามีของบางอย่างที่เป็นสีขาวตกอยู่ตรงบริเวณหน้ามหาวิทยาลัย ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นมาในใจทันที!เย่ฮวาที่กำลังวิ่งตรงไปด้านหน้า ทว่าทันใดนั้นก็พบว่าของสีขาวที่เย่ฮวาเห็นคือกระเป๋าที่มู่จื่อหานสะพายตลอดทั้งวัน!!!ใจของเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ กำลังเกิดเรื่องขึ้นกับมู่จื
