่อหาน!วินาทีที่ขาทั้งสองสาวไปด้านหน้า รถตู้คันหนึ่งก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว มู่จื่อหานถูกลักพาตัวไปแล้ว นี่คือสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน และเขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้กับคนใกล้ตัว ทว่ามันเกิดขึ้นแล้วจริงๆ ความร้อนใจและความเกรี้ยวกราดผุดขึ้นภายในใจ ความเจ็บปวดตรงบริเวณขาทำให้เขารับรู้ได้ว่านี่คือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน!ขณะที่เย่ฮวากำลังวิ่งอยู่นั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาแล้วรีบกดโทรหากวาจื่อทันที เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นกวาจื่อก็รับสาย “เจ้าเย่ฮวา เมื่อไหร่แกจะ…”“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มู่จื่อหานถูกลักพาตัว!!!” เย่ฮวารีบพูดแทรกกวาจื่อโดยไม่รอให้เขาพูดจบกวาจื่อเงียบไปสองวินาที หลังจากนั้นเขาก็ใช้น้าเสียงเคร่งขรึมถามขึ้นมาว่า “แกอยู่ไหน?”“หน้าประตูมหาลัย กำลังวิ่งตามรถตู้ที่ขับไปทางชานเมืองทิศตะวันตกเฉียงเหนืออยู่”“เดี๋ยวฉันรีบไปหาแกเดี๋ยวนี้แหละ! ส่งโลเคชั่นมาให้ฉันด้วย เดี๋ยวไปเจอกัน!”หลังจากวางสายไปเย่ฮวาก็กำโทรศัพท์ในมือแน่นตอนนี้กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างกายกำลังบีบรัดอย่างรุนแรง กวาจื่อเข้าใจเขาดีว่าถ้าหากเย่ฮวาพูดด้วยน้าเสียงแบบนี้ และพูดแทรกโดยไม่ให้พูดอะไรต่อนั่นหมายความว่าสิ่งที่เย่ฮวาพูดเป็นเรื่องจริง หวังว่ากวาจื่อจะตามมาได้ทัน หวังว่ามู่จื่อหาน……เงาของรถตู้หายไปจากสายตาแล้ว ทว่าเส้นทางของชายเมืองไม่ได้ซับซ้อนอะไรจึงไม่ได้เป็นเรื่องยากที่จะหลงทาง ตอนนี้ภายในใจ
