ที่กระเด็นออกมาดูเหมือนจะกำลังเยาะเย้ยเขา
ตรงกลางเพดานที่ถูก หนามเทพ กระแทกจนเป็นรู ปูที่มีหัวคนเป็นแกนกลางได้ตายไปแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงปูหัวคนระดับหนึ่ง แต่กลับมีความสามารถในการปิดกั้นการรับรู้ของเขาบางส่วนได้อย่างประหลาด ประกอบกับไม่มีการแผ่ พลังงานวิญญาณ ออกมาเลยแม้แต่น้อย สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ตัวนี้อาศัยเพียงพลังกายล้วนๆ ในการแทงทะลุเพดานทั้งชั้น นี่จึงทำให้เขาไม่ทันได้ตั้งตัว
ประมาทเกินไป…
หลินอันสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกทุกคนมาอยู่ข้างๆ แล้วก็เปิดใช้งานพลังจิตทั้งหมดเพื่อตรวจจับภายนอก
ชาติก่อนเพราะอาหารหาได้ยาก เขาจึงเคยชินกับการเก็บพลังไว้ต่อสู้ ทุกครั้งที่ลงมือจะไม่สิ้นเปลืองแรงแม้แต่น้อย ดังนั้น ชาตินี้เขาก็เคยชินกับการไม่สิ้นเปลือง พลังงานวิญญาณ และพลังจิตใดๆ ทุกครั้งที่เปิดใช้งาน ดวงตาพิพากษา ส่งข้อมูลกลับมาแล้วก็จะปิดโดยสัญชาตญาณ เพื่อประหยัดพลังจิต
แต่ไม่นึกว่า…นิสัยแบบนี้ของเขาเองที่จะทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น
“พี่หลิน! เมื่อกี้มันอสูรอะไรกันครับ!”
เกาเทียนใบหน้าบูดบึ้งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม แม้ว่าเด็กหนุ่มที่ตายไปเขาจะไม่รู้จัก แต่ในฐานะที่เป็นคนในฐานที่มั่นเดียวกัน การที่คนเป็นๆ
