ภายในห้างสรรพสินค้ามีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาอย่างต่อเนื่อง เย่ฮวาและมู่จื่อหานเลือกที่นั่งข้างหน้าต่างในร้านกาแฟแห่งหนึ่งพร้อมกับมองออกไปด้านนอกที่เต็มไปด้วยความคึกคัก มู่จื่อหานใช้นิ้วที่เรียวยาวและขาวผ่องของเธอจับช้อนแล้วค่อยๆ คนกาแฟในแก้วอย่างช้าๆเย่ฮวาจิบกาแฟที่มีความหวานผสมกับความขมในแก้วพร้อมกับพูดแซวเธอว่า “ทำไมวันนี้ไม่ไปขับแลมโบกินีแทนที่จะมานั่งแท็กซี่กับฉันล่ะ?”มู่จื่อหานทำแก้มป่องจนดูน่ารักน่าชัง “เยว่เอ๋อร์ยืมไปน่ะสิ อีกอย่างตอนบ่ายก็กลับมาแล้ว ถึงเวลานั้นค่อยโทรเรียกให้เธอขับมารับพวกเราก็ได้”เย่ฮวายิ้ม “เยว่เอ๋อร์ก็กลับบ้านไปแล้ว อย่าบอกนะว่าเธออยู่ที่มหาวิทยาลัยทั้งสองวันเลย?”เธอส่ายหน้า “ใช่ซะที่ไหน ฉันเองก็กลับบ้านเหมือนกัน แต่อยู่แค่ครึ่งวันก็กลับมาแล้ว จะอยู่บ้านหรืออยู่หอก็ไม่ต่างกันหรอก เพราะยังไงฉันก็ต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี”เย่ฮวามองหน้าเธอ สำหรับมู่จื่อหานแล้วเธอเป็นลูกสาวของพวกเศรษฐี และพ่อแม่ของเธอก็คงจะยุ่งอยู่กับการทำงาน แม้ว่าจะเดาได้แบบนี้แต่เย่ฮวาก็ไม่มั่นใจอยู่ดีว่าสิ่งที่คิดไว้ถูกต้องหรือเปล่า แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ประเด็นที่น่าพูดคุยเท่าไหร่นัก เขาจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “หัวหน้าใหญ่ เที่ยงคืนนี้เกมหลิงเกิงก็จะเปิดเซิร์ฟเวอร์แล้ว เธอมีความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับกิลด์หานเยว่เหมิงไหม?”“เอิ่ม~”มู่จื่อหานนึก “ก็ไม่มีอะไรแนะนำเพิ่มเติมหรอก มีนายกับเยว่เอ๋อร์อยู่ฉัน
