เหล่านั้น เขาก็ไม่ได้คิดที่จะเอาคืนแม้แต่น้อย อีกอย่างเขาก็ตั้งใจจะให้กิลด์หานเยว่เหมิงแบบฟรีๆด้วย ทว่าทุกครั้งที่เขามอบของให้เยว่เอ๋อร์ก็จะจดบันทึกเอาไว้ตลอด แม้ว่าจะไม่กล้าบริจาคทุกอย่างที่มีให้ในจำนวนมาก แต่ถ้าหากนับตั้งแต่วันที่เข้าเกมมาจนถึงตอนนี้ หากเปลี่ยนของเป็นเงินหยวนก็เรียกได้ว่าเป็นการมอบให้ในจำนวนที่มากจริงๆเย่ฮวาผลักบัตรกลับไปพร้อมกับกระตุกมุมปาก “ฉันคงรับไว้ไม่ได้หรอก เธอบอกเองไม่ใช่เหรอว่าหลังจากนี้จะใช้อย่างอื่นมาชดเชยให้ฉัน? ถ้าฉันรับบัตรนี้มาฉันก็อดได้รับของดีที่ฉันอยากได้น่ะสิ อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะไม่รู้นะ”มู่จื่อหานยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “งั้นฉันให้เยว่เอ๋อร์กับนายดีไหมล่ะ อีกอย่างแม่สาวน้อยคนนั้นก็คงจะยินดีด้วย”เย่ฮวาโบกมือ “เยว่เอ๋อร์จะไปมีมูลค่าสูงเท่ากับหัวหน้าอย่างเธอได้ยังไงล่ะ ฉันว่า…”มู่จื่อหานหันมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เย่ฮวา ‘แหวะ! อยากได้ฉันงั้นสิ? นายคิดว่าพี่หน่ายจะยอมรึไง? พี่หน่ายเป็นถึงบอดี้การ์ดที่คอยคุ้มกันให้ฉันเลยนะ นายคิดว่านายจะสู้เธอได้เหรอ?”“ไม่ได้……”“คิคิ……”……ช่วงเที่ยงเย่ฮวาและมู่จื่อหานก็เข้าไปนั่งกินอาหารเที่ยงภายในร้านอาหารจานด่วน หลังจากนั้นมู่จื่อหานก็เลือกซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับไปเรื่อยเปื่อย โดยมีเย่ฮวาคอยช่วยถือของอยู่ข้างๆคนมีเงินนั้น เวลาได้มาเดินช้อปปิ้งจะแตกต่างจากคนแบบเย่ฮวาอยู่ไม่น้อย ชุดที่เธอเลือกเพียงชุดเด
