ขณะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สานภายในห้องที่แสนสงบ เย่ฮวายื่นบัตรเอทีเอ็มให้กับพ่อที่อยู่ข้างๆ พร้อมกับพูดเสียงเบา“พ่อ…ในบัตรมีเงินอยู่หนึ่งแสนหยวน พ่อเอาไปใช้เถอะถือเป็นค่าเหนื่อยตลอดทั้งปีนี้”พ่อสูบบุหรี่ในมือก่อนจะพ่นควันออกมา คิ้วของพ่อขมวดเข้าหากันขณะที่พูด “แกจะไม่เรียนต่อแล้วเหรอ?”เย่ฮวาส่ายหน้า “รอให้เปิดเทอมผมจะไปทำเรื่องกลับไปเรียนต่อแล้วล่ะ อย่างน้อยขอให้ได้ใบจบก็ยังดีส่วนหลังจากนี้จะทำอะไร ผมยังไม่ได้คิดไว้เลย”พ่อขยี้บุหรี่ในมือลงกับที่เขี่ยบุหรี่แล้วรับบัตรไป “เงินนี้ฝากให้พวกเราดูแลมันแทนก่อนก็แล้วกัน ถ้าแกต้องการจะใช้มันเมื่อไหร่ก็มาเอา ตอนนี้แกก็โตแล้ว ฉันคงจะพูดอะไรมากไม่ได้ ถ้าแกคิดว่าสิ่งที่แกทำมันถูกต้องแกก็ทำมันอย่างกล้าหาญไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ยังไงพ่อกับแม่จะยังรอแก”แม่ซับน้าตาที่หางตาพร้อมกับพูด “แม่รู้ว่าตลอดระยะเวลาครึ่งปีมานี้ลูกต้องเจอกับความยากลำบากขนาดไหน แต่สุดท้ายมันก็จะผ่านไปนะลูก…”เย่ฮวาจับมือแม่พร้อมกับยิ้ม “แม่ไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้ผมดีขึ้นมากแล้ว พ่อกับแม่ใช้ชีวิตและดูแลร่างกายตัวเองให้แข็งแรงอยู่ที่นี่ก็พอแล้วล่ะ ตอนนี้ผมหาเงินได้เองแล้วหลังจากนี้ผมจะจ่ายค่าใช้จ่ายให้พ่อกับแม่ทุกเดือน พ่อกับแม่ก็ใช้ชีวิตให้มีความสุข ไม่ต้องเป็นกังวลใจ ไม่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่าอีกแล้วนะ”พ่อพึมพำ “ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าลูกชายของฉันต้องทำได้ เข้มแข็งเข้าไว้ ถ้าแกคิดว่าแกช
