นะ มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่แกจะแพ้”เย่ฮวาพยักหน้า “ผมเข้าใจที่พ่อพูดครับ เดี๋ยวผมจะพาพ่อกับแม่ออกไปกินข้าวข้างนอกนะ”พ่อรีบส่ายหน้า “ออกไปกินข้างนอกก็มีแต่จะเสียเงินให้แม่แกออกไปจ่ายตลาดมาทำกินเองที่บ้านดีกว่า”เย่ฮวายิ้ม “นี่พ่อกำลังดูถูกลูกชายตัวเองอยู่นะเนี่ย ก็แค่กินข้าวมันจะมากมายเท่าไหร่กันเชียว ไปกันเถอะ ไม่งั้นรอบหน้าผมไม่กลับมาบ้านแล้วนะ”พ่อถอนหายใจออกมา “ก็ได้ ในเมื่อแกพูดแบบนี้งั้นออกไปก็ได้ แต่อย่าใช้เงินฟุ่มเฟือยเด็ดขาดนะ”“แน่นอนอยู่แล้ว~”……หลังจากพ่อกับแม่เปลี่ยนเสื้อผ้าตัวใหม่แล้ว เย่ฮวาก็เรียกรถแท็กซี่และจองที่นั่งร้านอาหารไว้ล่วงหน้าร้านอาหารเป็นร้านที่เพิ่งเปิดได้ไม่นานและเป็นร้านระดับสี่ดาว ราคาค่าใช้จ่ายอยู่ในระดับกลางๆ ทว่าสำหรับพ่อกับแม่ของเขาที่ขลุกตัวอยู่แต่ในชนบทแล้ว ที่แห่งนี้ถือว่าหรูหราเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะเข้าไปอยู่ในเกมหลิงเกิงเขาเองก็คิดว่าที่นี่อยู่ไกลเกินเอื้อมเช่นกัน ทว่าตราบใดที่ยังอยู่ในเกม เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเป็นกังวลกับเรื่องเงินที่มีหลังจากนั่งได้ไม่นานอาหารก็เริ่มทยอยเข้ามาเสิร์ฟราคาของอาหารบนโต๊ะอยู่ที่พันกว่าหยวน ซึ่งเป็นอาหารที่แปลกใหม่และพ่อกับแม่ของเขาก็ชอบกินมาก ตั้งแต่เข้ามาด้านในร้านพ่อกับแม่ก็ดูเกร็งผิดธรรมชาติไปหมดแม้แต่มือก็ยังเก็บวางไว้บนตักตัวเองด้วยความประหม่าหลังจากอาหารถูกเสิร์ฟครบแล้ว ในที่สุดเหล้าขาวหนึ่งขวดและบุหรี่
