สองซองก็ถูกวางไว้บนโต๊ะเย่ฮวาแอบโกหกเรื่องราคาอาหารกับพ่อและแม่เพื่อไม่ให้พวกเขารู้สึกเครียดกับราคาอาหารเหล่านี้ หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ซื้อเสบียงอาหารและเสื้อผ้าใหม่ให้กับพวกเขา ก่อนจะลากกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่กลับบ้านไปและแน่นอนว่าแม่ก็ยังคงพูดถึงเรื่องการใช้เงินอย่างไม่รู้จักตระหนี่ของเย่ฮวาตลอดทางวันนี้เขาใช้เงินไปหมื่นหยวนแล้ว และข้าวของที่ซื้อมาก็เป็นเพราะเขาที่ดึงดันจะซื้อให้ แม้ว่าพวกเขาจะปฏิเสธเสียงแข็งใส่ก็ตาม หลังจากกลับมาถึงที่บ้านท้องฟ้าก็มืดหมดแล้ว ซึ่งนี่เป็นวันที่สองของการปิดปรับปรุงเกมหลิงเกิง และพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาเองจะต้องกลับไปอยู่ห้องเช่าอีกครั้งแล้วเช่นกันช่วงค่าเย่ฮวานั่งกินอาหารบนโต๊ะที่แม่ทำเองกับมือแม้ว่าจะเป็นข้าวสวยต้มกับน้าร้อนธรรมดาๆ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันอร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมา……เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เย่ฮวาขึ้นรถบัสกลับเมืองท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์ของพ่อและแม่ ตอนที่หันกลับไปมองที่หน้าต่างด้านหลังรถก็พบว่าพ่อกับแม่ยังคงยืนมองมาอยู่ที่เดิม ความรู้สึกนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับน้าตากำลังไหลทะลักออกมาจากเบ้าตา ทว่าเขาก็ยังเข้มแข็งและฮึดสู้ไม่ยอมให้มันไหลออกมาพ่อกับแม่แก่มากแล้ว และพวกเขาก็ต้องทำงานอย่างหนักมาถึงครึ่งค่อนชีวิต ในฐานะลูกชายของพวกเขา สิ่งที่พวกเขาทำอาจจะไม่ได้อยู่ในสายตาของคนรอบข้าง ทว่าสำหรับเย่ฮวาพวกเขาเป็นผู้สร้างความสุขให้กับเขา
